İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Ben sevda hamalıyım, yüküm güneştir benim
Sevdikçe çoğalırım köküm ateştir benim
Toprağında kavruldum bu ceberut gurbetin
Hasretten yanan gönlüm bir çilekeştir benim

Ey akşam güneşini saçlarına vuranlar

Şair Mirdoğan’ın “Gönül Bahçesi” şiirine naziredir

Arayan belayı, Mevla’yı bulur
İstanbul ağlasın sırası elbet
Terkedilmiş yürek virane olur
Mağlup köle yeri burası elbet

Ben, ilk kez babamdan duydum ismini,
Gönlüme sımsıcak aktın Atatürk.
İlk kez Alfabe’de gördüm resmini,
Bana babacanca baktın Atatürk.

Aydınlık dediler, saçını çizdim.

Göğsüm de tüy kadar değirmen taşı
Dönse de fark etmem beni seversen
Yorgun yüreğimde hasret telaşı
Olsa da çark etmem beni seversen

Kime anlatayım ben bu derdimi

"Bir harfe katlandım ömrümce, adı onunla başladığından kalanlar
harf kırığı, eskisinden yağlıca" Barış ERDOĞAN


BAHTİYARLIK

Şikayetim var sana dinle bu şair ne der
Hastalık yayılıyor sazaklardan Bakan Bey
Güvenip seçtik seni bakan eyledi kader
Bizleri koru artık tuzaklardan Bakan bey

Aldırma sen aydına şairlerde tariz çok

AliRıza ESEN’e

Kırık dökük araba zayıf çelimsiz bir at
Bir dağ gibi karşına dikilip durdu hayat
Yoksulluk omuzunda yükselirken kat be kat
En ağır darbeleri arkadan vurdu hayat

Ol dersen bir anda zefir kesilir;
Amenna, söz olmaz sözün üstüne!
Işık söner gözler zifir kesilir;
Amenna, söz olmaz sözün üstüne!

Ateşi soğuttun asuman için,

Kırk yıl önceydi evlat sakın unutma bunu
Yıldızlar ağlıyordu güneşler yoruldukça
Kara kara bulutlar sarıyorken ufkunu
Karalar bağlıyordu hesaplar soruldukça

Üstüne kara cübbe örtünmüş kara timsah

Genelevi bulamayan yeni yetmeler gibi
Kırık dökük aşk öykülerinden
Fahişe arzulardan geçtim

Gelip geçici heves
Hovarda öpüşleri değildi oysa