İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Ne deseler haklılar, haklılar bu çocuklar,
Onlara verdiğimiz dünya kan revan olmuş
Mecbur içeceksiniz bu şurubu çocuklar
Ateşi tutan eller başa pehlivan olmuş

Annenin gözlerine bakan gözleri mahmur,

Gönlüme düşen mercan yorgun yürek dardadır
Kaç kez daldım kapına, gevherin yok mu senin
Yüreğim aşkın için gece gündüz hardadır
Bütün bu yangılardan haberin yok mu senin?

Karadeniz gibisin dalga dalga vurursun

Ne mutlu bizlere ki, torunuyuz sizlerin.
Çanakkale’de tarih, destan yazan yiğidim!
Türabıyız siperden şaha kalkan izlerin,
Onurlandık sizlerle asırlardır şehidim!

Selam, vatanı canın üstünde tutanlara,

Sen gittin ya ev sessiz, doğa sessiz, kent sessiz,
Senmişsin taş duvara nefes veren, can veren,
Sen gittin kalem sessiz, şair sessiz, rint sessiz,
Senmişsin gönüllere aşkla heyecan veren.

Yoksun ya, hasretinden gönül yalnız, dil yalnız,

Yanında olmayan yar; çoklukça yok demektir
Dünyada sensiz olmak canın yokluğu değil.
Yoklukta her şey yoksa yokluk da yok demektir
Yokluk yoksa sensizlik, senin yokluğun değil.

Mademki yok değilsin varlığını sorarım,

Yağmurlarda yıkanıp arınmış sessiz gece
Sensizlik sessizliğe sessizce iter beni
Çırpı ipi izini takipte ıssız gece
Sensizlik timsah gibi sinsice yutar beni

Sonbahar gecesinde ayazdan donan kalbe

Gemiler geldi geçti hayal deryalarımdan
Kimi aldı götürdü, ilk limanda bıraktı
Dalgalar can kopardı yorgun kayalarımdan
Kimisi çok yakında, kimisi çok ıraktı

Gökkuşağı sığınmış gözlerdeki boncuğa

Şair “Sevdiğin kadar sevilirsin” diyor da;
Bazen sevdiğin kadar sevilmiyorsun beyim.
Gönül körü körüne yangına gidiyor da;
Bilmiyor ki cananın hasretine gebeyim.

Aşka âşık şairim hep böyle yaşıyorum,

Hayat meşakkatli yol, beden yorulduğunda
Dizlerime güç veren büyük onurdu şiir
Korku karanlığına ufkum sarıldığında
İçimi aydınlatan kutsal bir nurdu şiir

Aşktan kördüğüm olmuş yürek denen garibi

Benim gibi bir garibi bağrına bastı bu şehir;
Sokağında yürür oldum, hiç adım atmamış gibi...
Dostlar meclisi kuruldu, muhabbet konusu şiir;
Kendinizden bilin beni, yalana batmamış gibi...

İçimi yazıya döktüm yazandan saydılar beni,