İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Karşılıksız aşk yaşayan ayağı kırık at gibi
Ağır aksak yürüse de her adımı acı verir.
Zamanmış bu aşk denilen bitmez acının tabibi
Kalp yarası kabuk bağlar, hatırası sancı verir.

Atakum’da güneş bir başka batar
Kızıla boyanır dağlar yokuşlar
Seven sevdiğinin elini tutar
Kördüğüm olmuştur gözde bakışlar

Atakum’da güneş bir başka batar

Düşünüyorum da, beni mahşerde
Görürsen, ne derim sana Atatürk.
Rejim düşmanları kaynar her yerde;
Sorarsan, ne derim sana Atatürk

Laiklik denilen güzel olguyu,

Ateşli bir yoldur ömür dediğin,
İlk nefesle ciğer yakar efendi!
Ağlamaktır o an benimsediğin
Susanlar çileyi çeker efendi!

Bu yol üzerine ilim irfan var;

Biz bey, ağa bilmeyiz bir tek halkı tanırız;
Dikensiz gül uzattık, ayıp mı ettik kardeş?
Yardım insanlıktandır, hep buna inanırız;
Zordaydın el uzattık, ayıp mı ettik kardeş?

Bir zaman tek yürektik, ne oldu da çözüldük;

Kelime yağmurunda uykuya kıvrılırken
Aklım hala en güzel cümlelerin peşinde.
Gözlerim kan çanağı yollarda kavrulurken
Gönlüm koca bir aşkın sönmeyen ateşinde

Alplerin doruğundan ok fırlattı tanrıça

Hayat yeter artık, çaresiz derde
Düşmüşüm, sancımı dindiremezsin.
Hasretin içine düştüğüm yerde,
Kalpteki yangını söndüremezsin.

Bir zaman anam da, babam da sağdı;

Güneşe yürüyorum, yolum dikenli, yamaç;
Ne bir dam var çevremde sığınacak ne ağaç;
Yağmura yakalandım, bulutlardan karayım!
Madem ıslanacağım bırakayım kendimi,
Yağmurda yürümenin zevkini çıkarayım.

Cahildir, bilgisiz insanı öven;
Sen kendi kendini bil derdi babam!
İstikrar yakala, kendine güven;
Çalış, başarılı ol derdi babam!

Üç beş genç toplanmışlar, umutları şişede;
İnfilak etmek için ateşler fitilini.
Hepsi dünyaya küskün en kuytu bir köşede;
Kendisi yaratıyor kendinin katilini.

Kararan gelecek mi, tükenen umutlar mı?