İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

İlk önce adını sevdim ben senin
Her zaman hayranı oldum busenin
Rabbimin sunduğu nimettin bana
Utançtan pembeye dönerken tenim
İlk önce adını sevdim ben senin

İçimdeki sen öldün, hiç dedim imgesine
Ölüm sebebi kader yazılmış belgesine
Ağlamak istemezken gözlerim taşar hala
Öğle güneşi vurmuş olmayan gölgesine

Eline kına yakın, saçına kına yakın

Bilmem farkında mısın sensizlik bana zulüm;
Bu zulümden kurtulma, savuşma imkânı yok!
Senin önünde yıllar benim önümde ölüm;
Böyle imkânsız aşka alışma imkânı yok!

Sen hiçliğe düşmüşsün ben boşlukta dönerim.

İmkânsız çok şeyler vardır hayatta;
Yaşlanmamak gibi, ölmemek gibi!
İmkânsız çok şeyler vardır hayatta;
Toprağını vatan bilmemek gibi!

İmkânsız çok şeyler vardır hayatta;

Sevmek candan cana kutsal hediye
Sevmiyorsan eğer, bari incitme!
Aşkına karşılık vermedi diye,
Bağrına bastığın yâri incitme!

Aşk bir alev gibi yanar bedende

Bu yıl cemre erken düşerken yere,
Varsın bahar çok geç geldi desinler.
Hasretten kavrulan can yüreklere,
Bir tebessüm gönder, serinlesinler.

Gözlerim kör benim kulağım sağır

Aşk insanı geç vakit, zamansız da vururmuş;
Vakitsizce gönlümü çalıverdin Kardelen!
İnsan aşık olunca çocuklaşıp dururmuş;
Sen aklımı başımdan alıverdin Kardelen!

Aşka düşmek kabusu hayıra yormak gibi;

Toprağı kirlettiler, havayı kirlettiler,
"Denizi kirlettiler duygularımız gibi."
Şehrimi kirlettiler yuvayı kirlettiler
Korkuyu büyüttüler kaygılarımız gibi

Üç kuruş menfaate cihanı kirlettiler

İnsanoğlu, kaç kere tövbe ettin el açıp;
Kanı temizlemedin, ruhu arındırmadın.
Yine de suç işledin kendi kendinden kaçıp;
Şeytan dolu ruhunda melek barındırmadın.

Güneşi düşman gördün, çocuğa silah çektin.

Senin mahpushanenden hücre verseler bana
Şerefsizim istifa ederdim özgürlükten
Sensizlik yüreğimde zaten dokunmabana
Hasretler kaldırılmış olurdu yürürlükten

Sabahı yok edeni yüreğinden vururdum