İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Âşık sazla söyler Şair kalemle

Kalem seni nasıl yazsam, anlatsam
Kağıtla yüreğim arasındasın
Yazdığını dostlarıma dinletsem
Gönül dertlerimin yarasındasın

Kimse sana yar ve yaren olmaz ki
Gönlünün gülünü dermezsen eğer
Kimse dağlarında ceren olmaz ki
Gözlerine değer vermezsen eğer

Kavrulmuş toprağa yağmur yar olur

Karadeniz kadınının başı dik;
Sesi dalga sesi gibi melodik.
Verdiği karardan caydıramazsın;
Aklını beğenir, dediğim dedik!

Hedefi aklına koymuş bir kere;

İçimde ne korkum ne düşüncem var
Kardeşlerim beni atarlar diye
Endişem olmadı, hep güvencem var
Düşersem kolumdan tutarlar diye

Dilerim, akmasın gözlerinden yaş

Ne aşk bıraktı beni ne yâr yanıma geldi,
“Adam delirdi” dedi kasaba ahalisi…
Sensiz de olsa aşkı yaşamak çok güzeldi;
Bu aşk yüzünden oldum kasabanın delisi.

Hala yorgun kalbimle sebepsiz dalaştayım,

Düşündüm de;
Hep Kasım ayı koparmış
Yüreğin bir bölümünü.
Unutmak mümkün mü halkım,
Unutmak mümkün mü?
Ecevit’in ölümünü,

Akıl ile vicdanı harman ettik gönülde,
İnsanı insan bildik ve insana kavuştuk.
Yaradana el açtık, sanma bittik gönülde,
İnanarak istedik ve ihsana kavuştuk.

Aşk denilen duyguyu rüyalarda yaşadık;

Zaman denen kasırga dönerken üstümüzde,
Yaşam ormanımızdan dev çınarlar kopardı.
Geceleri yıldızlar kayarken üstümüzde,
Heyhat! Gözler zayiat yoklaması yapardı.

Cenaze namazını kılarken dostumuzun,

Yok desem yok değilsin, var desem var değilsin!
İçimden kopma gibi kendimde buldum seni.
İstedim, kalbim gibi aklım aşka eğilsin;
Varla yokun arası kendimde bildim seni.

Yakalamışım sandım talihimi saçından;

Yüklemezdin omzuma bütün gamı, kasveti;
Hiç mi önem vermedin akıttığım terime?
Vuslatın umuduyla çektim onca hasreti,
Umutlarımı gömdün kazdığın makberime,
Gönlüm hem sana küskün hem kötü kaderime.