İbrahim Çelikli Şiirleri - Şair İbrahim ...

yani şe(hi) re vardın mıydı,
gözünü dört aşcan
köydeki ğibi;
gonu-gonşu ekmek vercek deye
beklemecen
ayakda uluk gibi uyumacan,

bir de derlerdi “-bu dünya fani”
“-yok dünya değil de
insanlar fani”
oysa; kim gelmiş de dünyaya kalmamış izi,
bir ağacın gövdesi,
dalları,

bir de derlerdi “-bu dünya fani”
“-yok dünya değil de
insanlar fani”
oysa; kim gelmiş de dünyaya kalmamış izi,
bir ağacın gövdesi,
dalları,

öğretmen;
herkesten para toplar
hemen yemek hazırlatır
‘el-pençe divan’ durur
horoz, rakı, yoğurt turşu buldurur
valizine bal-peynir,

“-Vale Durmuş! muhtarlığında,
23 Nisan Çocuk Bayramı güya
koşu gençler arası,
gidilip-dönülecek köyün altına kadar,
aldım Gazamedin lastik papuçlarını
“-biir” der demez fırladı

o hesap bi ğün oynayıp duruz
kimin aklına ğeldiyse
“ben bi ğuş vurdum”
hemen herkeş “ben de vurdum”
“-olum ben füfe(ği) nen vurdum”
bu sefte sadaca Höd Musdug

(bu bir pazarlamacı hikayesidir
asker yarenliği değil)

neyse uzatmayalım
bizim Ombaşı Nuri
“tesgereyi alıncaa

Canim

dilerim iyisindir.
bastan beri,
sana mektup yazip yazmamak konusunda
çok tereddût ettim.

“-demek sen
Döndü Bacı’nın torunusun ha! ! !
baban senin kadar ya var,
ya yoku benim biliverdiğimde
askere gideceğimde gelmiştim köye de
öyle yaa.. şimdi karşımdan gelse

“-Allah kaç” dendiğinde
işaret parmağımızı gösterirdik
ama sayılardan bir tek üç ü bilirdik

“-sekizden beş çıktı..”
“-üş”