İbrahim Çelikli Şiirleri - Şair İbrahim ...

taa!
Orta Asya’dan bu yana
konar-göçeriz
yaylağımız Torosları
yurt tutmuşuz
toprak, hava, su peşinde

ertesi sabah erkenden
Akgedik’de soluğu alanlardan öğrendim
“-yokmuş
yokmuş Koca Çayırda hiç kimse”
ne oörük obası, ne Allahın bir kulu
ne bir Yörük kervanı,

Karamolla at üstünde gezermiş
ufak-tefek, vakur giyim-kuşamlı süslü
evini ilk o işletmiş
bazardan evlenmiş
çocuklarını şehirde yetiştirmiş
ailece ilk onlar terketmiş köyü

Hacı Memed O(ğ) lu
Dedem

'-Çinliler bi atasözlerinde
'siz Türk'ü yencez deye
u(ğ) raşma(yı) n nafile yere

Köy - Kasaba derken; kasabada
talebelerin kaldığı kiralık odalarda “yüksel” gazocağıyla tanıştık yeni rakı şişesinden
haznesine biraz ispirto döker ateşleyip, bekler
ateşin bitmesine yakın pompalardık
bir-kaç kişi Almanya’ya gidince tüpgaz da geldi köye yıllardır “aygaz” diye tanıdık... ev sahibinin kileri, alet odası ve ahırının bulunduğu alt katta
sıkıştırılmış bir oda da

kışın önü ya da sonunda yeni yetmeler
caminin seyralığında kümeleşirler
onlardan biraz daha küçük olanlar
hemen onların etrafında mevzilenirler

“kes köse”

tarif ederlerdi
can burnunda, har soluk adam
-şehir kulübü-nde garsona tekmil verirdi
garson desturla yanına varır
fısıldayarak aktarır
-hükümet tabibi-

Şükrü Bey’in “mayenesi”nden çıkan herkes; önce
elinde kargacık-burgacık yazılı “ireçete” ile
Bahar Eczanesinde alırdı soluğu
canlı-cenaze eczacı reçeteyi nasıl okurdu
her hasta sahibi tekrar muayenehaneye uğrar,
paket lastikli pembe-pelur kağıdı açar

hastanenin karşısında küçük bir park
hemen sonra 'Yalvaç Müzesi'
girişte Osman Hamdi Bey'in portresi
sikkeler,
paralar,
kandiller

Demirci Bayram sabah erkenden,
akşamları geç vakte kadar,
yaz-kış demeden kor ateşin karşısında;
körükler, etrafa çıngılar saçılırdı
küçükken; şişireceğimiz sakızı
parmaklarımızla yaydığımız gibi