İbrahim Arslan Şiirleri - Şair İbrahim A ...

Yumdu gözlerini adam... En başına gitti dünyanın, dünya en son yaşlarındayken... Dünya şimdiki gibi ihtiyar/bunak değildi. Yeni doğmuştu anasından...

Yemyeşildi, masmaviydi, bembeyazdı, kapkaraydı, kıpkırmızıydı, sapsarıydı her şey... Yumdu gözlerini adam. Ve bu dünyada şimdi bir O, bir Âdem, bir Havva vardı... Üçü de bambaşka yerdeydi...

İlk cinayeti gördü...

bil bakalım.
bil...
yaşamak istiyorsan öldür beni.
çiğne beni gözüm.
Bas...
yüreğimi at çöpe umrumda değil...

Sen yoksan elimden tutan,
Hiç kimse yok anne...
Kaldı ki,
Ben elimden değil...
Yüreğimden tutsunlar istiyorum...
06.01.2014

Bu yol upuzun,
Her gün sorarım kendime bugün son mudur?
Bir gün sonu gelir yolumuzun,
O zaman anlarım ki daha çok var!
Sonu gelmez yürümenin.
...

Sen de bir gün ölürsün...
Ben de bir gün ölürüm.
Bir gün Bir kere!
Bu en doğal Hakkım...
Zoruma gidiyor.
Her gün her gün ölmek!

Zayi oldu bak,
Hayatımız yamalı...
Yeni kıyafetler içinde!
Zayiat büyük.
Anlamak için bunu,
Yetmiyor mu akıl bile...

Konuş ve hiç susma,
Sonuna kadar hakkını iste
Alıncaya kadar kuruş kuruş...
Ve sonra sus,hiç konuşma...

İkiyse dört iste

esirgedin benden
bir gülümsemeydi istediğim,kalpten
bir sıcak lafın,içten..
bir babadan isteği gibi evladın
bende sevmeni istedim baba gibi...
sevmeni istedim,yalandan değil

Kabristan,sana kendimi getirdim
İlk gün misafir muamelesi yap bana
Münker-Nekir gelmesin...
Hiçbir cevap vermem gelseler
Ben cevap alamdım hayatta hiçbir soruma...

Bugün bir adım yok benim
Serseri mi yoksa divanemiyim...
Bu beklediğim ne?
Neyin nesi şimdiki bu karanlık
Karanlık içinde kalan sadece benmiyim..