İbrahim Arslan Şiirleri - Şair İbrahim A ...

Bir acaip zordun sen,
Senle gitsem bu yolda.
Beni yolda koyardın sen...

Çok girift soruydun sen,
Soruya bile soruydun sen,

En tertemiz insanın gözünden bile,
Su kirli akıyor... KİRLİ SU AKIYOR...
Riya, kibir, gurur her sokak başı...
Her gördüğüm kendi dünyasında...
Sanki adımlarını HERKES bir boşluğa atıyor...
...

Kaçıyorum diyeceğimde,
Sen çoktan kaçmışsın...
Biliyorum diyorsun...
Ne kurtmuşsun,
Ve ne açmışsın...
...

Sanki 1: Bir güneşti sabahı görmeden akşam battı büsbütün... Doğmadı...
Sanki 2: İki eliyle boğazımı sıkıyordu, atacaktı beni gökten...
Sanki 3: Dipsizdim, dibimi bulmaya çalışıyordu. Umutluydum, umutsuzdum.
Sanki 4: Sevgililer günü gelip çatmıştı, yine sevgilim yoktu! Ellerini tutuyordum birinin ama...
Sanki 5: Kara bulutları bekliyordum, ben ağlıyorken bu beyaz bulutlar neden tepemde ki...
Sanki 6: Rüzgar aldı beni götürdü. Geri getirecek sanmıştım. Geri götürdü...

Sazı aldım elime, ki.
Ben sazdan anlamazdım.
Tıngırdatmak isterdim de.
Tıngırdatamazdım....
...
İnan benim sözüme bebek,

(Özgecan Aslan'a ithaf ediyorum)
Özge Canlar için...

Üstü Karadeniz gibi güzel kızın.
Altı Akdeniz, dibi Ege gibi...
Suları Marmara' ya dökülür eminim...

' Bu arada olası bir Kıyamet kopmasından etkilenmeyecek tek yer Şirinlerin yaşadığı köydür. Orayı bulabilen oraya gitsin! (2012 yılında olası bir Kıyamet kopması için benim alternatif çözüm yolum)

' Durdular durdular, durdular dün akşam mayalar birde saat verdiler 13.11 diye :)) Bak şu Allah'ın işine! Bizim bazı medyada digital saat koydu, saniyesi saniyesine mayalandık :)) (Ne komediydi ama :))

Ve bende saat vermiştim: Yazmayı, söylemeyi unuttum: Yarın Kıyamet gece saat: 21.12' de kopacak! Diye. O dakkaya kadar kopmaz yani :)) Benim saatim de tutmadı!

Yıl 1983
Yuvası olmayanların yeri idi burası. Annesi, babası olmayanların, halası, amcası, bacısı, dedesi, ninesi olmayanların. Ya da varda yok. Bırakmışlar sizi kaderinize…
Bir oda içerisinde 16 çocuktular şimdi… Ve hepsinin bir hikayesi vardı. Ve hepsi de kimsesizdiler işte… Gece aralarına iki kişi daha katıldı. O gece bütün çocuklar uyuyordu üç çocuk dışında… Metin ile Halil birbiri ile konuşuyorlar ve biri de onları dinliyordu: Dicle.
İçeri şimdi girenler ise iki kardeşti. İkiside aynı gecede annesiz babasız kalmıştı… Babası, annelerini öldürmüştü bir yıl önce. Ve şimdi kimsesizler yurduna düşmüşlerdi. Ne ablaları ne de abisi bu ayrılığa engel olamamışlardı. Devletin görevlileri akşamüzeri evlerine gelmiş ve köylerinden İstanbul da bulunan kimsesizler yurduna yolculuk başlamıştı. Ve işin garibi çocuklar bu ayrılığı nereye götürüldüklerini bile tam anlayamamışlardı. Şimdi köylerinden ninesinden 2 ablasından ve abisinden çok uzaktılar işte. Neler yaşamamışlardı ki şu son 2 yılda iki kardeş…
Sadece bir yatak vardı boş… Görevliden birisi bağırdı…
Uyanık olan var mı. Uyuyamayan var mı

Bu memlekette yazarlar susuzluk ve açlık çekmiyorlar...! Gündem öyle bir değişiyor ki... 3G, 4G, 5G hızına yetişemez. Bundan yedi ay öncesinin gündemine bir gönderme yaptığım öykücük, şu sıraların sıcak gündemine de oturmuş olacaktır. Eşarp altında kimse 'Buzağı' aramamalı aslolan. Ve 'Cumhuriyet'in gereği olarak kişi Hak ve Özgürlüklerine saygılı olunmalı. Açık olana da kapalı olana da saygıyı elden bırakmamalıyız.

Kırmızı Başlıklı Öküz Oğlan... Ve Kırmızı Eşarplı Penguen kız...!

Kızlarım için... Ve bütün Türk çocukları için:

(Not. Bu öyküde sanal reklam uygulanmıştır)

Benim sevdiğim kız meğer Edward' a aşıkmış anne...

Geçen sokak başında yürüyordum. Ve sevdiğim de belirdi sokakta, beni görmedi... Takıldım peşine. Edward denen hergeleyi yakalamak için. Hem benlesin hem onla! Hesabını sormam lazımdı. Bi osmanlı patlatacaktım ikisine, herşeyi bitirecektim... Olmadı. Direk işine gitti sevdiğim. Kimdi bu ajantasında yazan Edward hıyarı. Sevdiğimi çalmıştı benden.