Huzur Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Toprağa ne ektiğini unutmamalı insan,
Çünkü bir gün mutlaka
Ayağına dolaşan
Kendi ellerinle büyümüş olursun.

Zehirli bir çiçek de yeşerir aynı toprakta,
Gül de…
Toprak suçsuzdur,
Suç, tohumu seçilmiştir.

Gönlünü iyilikle beslemek de var,
Her sabah biraz daha insan olmak,
Bir bakışla incitmemek,
Bir sözle yıkmamak…
Ama kötülüğe sarılmak da var,
Kolaydır çünkü,
Emek istemez,
Vicdanı susturmak bir dayanıklılıktır.

İnsanın kaderini gökten düşen bir yazı sanır bazen,
Oysa kader,
Her gün verdiğin küçük kararların
Büyüyüp önüne dikilmesidir.
Kime kapıyı açtığının,
Kime sırtını dayadığının,
Kimi kalbine buyurduğun…
Hepsi birer imzadır hayat defterinde.

“Sevmeyin” demiyorum,
insan sevgisinden vazgeçerse
içindeki ışığı söndürür.
“Dost edinmeyin” demiyorum,
Yalnızlık ağır bir yüktür.
Ama diyorum ki;
Herkes dost sanmayın,
Gülene yüreğinizi bırakmayın.

Değer, herkese dağıtılan bir sadaka değildir,
Hak edene verilen bir emanettir.
Ve emanet,
Yanlış elde ziyan olur.

Kalbini kargalara emanet eden de var,
Onun parlak amacı kanıp
Sonra neden yalnız kalabilen soran…
Kartallara emanet eden de var,
Yüksekte uçan ama
Sırtını yere sağlam basan.

Villada
duvarlar arasında boğulanlar var,
Altın kapılar ardında
Ruhu kilitli kalanlar…
İki duvar arasında
Bir çayla mutlu olanlar da var,
Çünkü huzur,
Metrekareyle ölçülmez.

Bazısı tıkanıyor,
bazısı sessizlikte kendini buluyor.
Bazısı çok şeye sahip olur ama
hiçbirine ait değildir.
Bazısı hiçbir şeye sahip değildir
Ama kendine sadıktır.

Unutma,
İnsanı yıkananlar değil,
yanlış kişilerin yaşadığı değerlerdir.
Ve insanın içinden kaldıran da
Kendi cebine sahip çıkmayı
öğrenebildiği.

O gün anlarsın:
Herkesin hayatına girer,
Ama herkesin kalbine layık değildir.

Ve işte o zaman
Ne ektiğinin yürürsün hayatta…
Çünkü artık
Hak edene değer biçmeyi
Öğrenmişsindir. 🌿