Hüseyin Erdinc Şiirleri - Şair Hüseyin E ...

Kırmızı Elmanın Sırrı

Başlangıçta,
henüz hiçbir gölge düşmemişti toprağa,
rüzgâr meleklerin nefesi gibi esiyor,
ışık cennetin damarlarında dolaşıyordu,

Kırmızı En Çok Kime Yakışırdı

Bir sokağın köşesinde kaldı adın,
rüzgârın unuttuğu bir hece gibi.
Ne yana dönsem, duvarlardan düşüyor sesi,
şehir, senin yankını taşıyor hâlâ.

Kırmızı Rujlu Sessizlik

Gülüşlerimin boynunu bükme demiştim!
Ama sen, gölgelerle oyun oynayan ellerinle
Gülüşlerimi taşların arasına sıkıştırdın.

KIRMIZIYA BOYADIM BÜTÜN HAYALLERİMİ

Bir aynanın karşısında kaldım yine,
adını unuttuğum bir sabahın ucunda.
Saçlarımı taradım,
her telinde bir hatıran düğümlüydü.

Kırmızıya Boyadım Bütün Hayallerimi (2)

Kırmızıya boyadım bütün hayallerimi, ohh, rujuma değsin.

Düşlerim kan gibi akıyor gözlerimden,
Geceye karışıyor.

Kış Güneşi

Kış güneşi gibisin,
bulduğumu sandığım anda kayboluyorsun. Gözlerimi sana diktiğim her an,
içimde bir sızı büyüyor;
elimde tutmaya çalıştığım ışık,

KOKUSUZ BİR HATIRA

Geceyi yine seninle böldüm ikiye,
Bir tarafım sessizliğin sesiyle,
Bir tarafım suskun kalmış “keşke”lerle dolu.
Yastığımın kenarında unuttuğun bir nefes var,

KÖR DÜĞÜM

Yürüdüğüm yolun taşları susar önce,
Ben konuşurum, gece duyar,
Gece konuşur, ben susarım.
Her adım bir pişmanlığın gölgesini taşır

KÖR DÜĞÜM (II)

Yürüdüğüm yolun taşları önce susar.
Sanki zaman, ayaklarımın altında ince bir kabuk olur da
en hafif adımda çatlayacakmış gibi titrer.
Karanlık, gövdesini usulca eğip

Körlüğün İçinde Sen

Baktığım her yerde aynı sesin izi duruyor,
bir adım atıyorum, yine sana dönüyor yolum.
Sanki dünya, senin dokunduğun yerlerden
yeniden kuruluyormuş gibi…