Hüseyin Erdinc Şiirleri - Şair Hüseyin E ...

KÖR DÜĞÜM

Yürüdüğüm yolun taşları susar önce,
Ben konuşurum, gece duyar,
Gece konuşur, ben susarım.
Her adım bir pişmanlığın gölgesini taşır

KÖR DÜĞÜM (II)

Yürüdüğüm yolun taşları önce susar.
Sanki zaman, ayaklarımın altında ince bir kabuk olur da
en hafif adımda çatlayacakmış gibi titrer.
Karanlık, gövdesini usulca eğip

Körlüğün İçinde Sen

Baktığım her yerde aynı sesin izi duruyor,
bir adım atıyorum, yine sana dönüyor yolum.
Sanki dünya, senin dokunduğun yerlerden
yeniden kuruluyormuş gibi…

Kuyuya Düşen Işık

Ey gönül,
dinle sessizliğin nefesini,
çünkü karanlık, yalnızlığın değil, hakikatin aynasıdır.

Maviye Çıkan Sokaklar

Benim şehrimde zaman
duvarlara yaslanarak değil,
içlerine gömülerek yaşlanır.
Her taş bir sessizliği taşır sırtında,

Meczup

Ben meczupum…
Ne akla, ne kurala, ne zamana uyan,
Sadece O’na tutulan bir nefesim,
Bir ateşin göğe tırmanışı gibi yanmış,

Nasıl bir şeysin sen

Nasıl bir şeysin sen
hiç yoksun, hep varsın.

İçimde bir ampul gibi yanıp sönen,

NASIL OLUYOR DA ÖZLEMİYORSUN

Nasıl oluyor da
özlemiyorsun
Ne yani,
senin şehrinde gece de mi olmuyor?

NASIL OLSA BU AŞK İKİ DUDAK ARASI

Nasıl olsa bu aşk iki dudak arası, bırak orada kalsın.
Bir nefesin ucunda,
bir sözcüğün kıyısında,
iki suskunluk arasında

Ne Yaptın Be Aşk

Bir yangındım ben, külümle ısınan,
Adını rüzgâra yazdım, unutur sandım.
Gözlerin… bir sonsuzluktu,
Ben o sonsuzlukta kaybolan bir yolcu.