Hümeyra Gün Şiirleri - Şair Hümeyra Gün

"Hasan kalk oğlum !"... diyen anasının sesiyle uyandı... Yataktan hiç kalmak istemedi...Zaten gece boyu soğuktan uyku tutmamıştı. Ayaları bir türlü ısınmamıştı... En çok da yorgandan dışarıda kalan burnu üşüyordu...
İkiletmedi anasını... Kalktı yataktan , Nenesinin ördüğü yün patikleri ayağına geçirdi... Odadan dışarı çıktı...

Anası çoktan kalkmış bir yığınla yufka ekmeği yapmış... Şimdi de ocağa koyduğu çorbayı karıştırıyordu...
Hasan acıkan karnının gurultusunu duydu... Kendine kalsa hemen ocağın başına geçip, üşüyen ayaklarını ateşe uzatacak, yumuşacık yufkayı kıvırıp iştahla yiyecekti...

Sen, sadece rüzgarı denizi dinle...
Kaçıp git bu hoyrat zamanlardan...
İnan bencillik değil bu, bir anlık nefeslenme...
Döndüğünde göreceksin her şey yerli yerinde...
Hatta biraz daha fazla olacak, yükün yapın

Mevsim bahara durmuştu,cemreler bile düşmüştü.
Seni karşılamaya koştu yüreğim bildiği dilde.
Düşündüm,nasıl anlatsam seni?
Yakışıyordun tertemiz bir kar tanesine.

Babam; berekettir,bolluktur derdi, baharda yağan kara.

Deniz'e...

Ben hep hüzünler büyüttüm
içimde senin için.
küçüktüm,
resmini gazetelerde gördüm.

Ben bir eski zaman kadınıyım.
Mecnun misali, aşka aşıktır yüreğim
Aklım ermez benim, yeni sevdalara
Sevmekten doğan sevinçlerim vardır
İnanırım, masum aşklar ülkesinin, varlığına...

İnsan bazen kendine fazladır
otur kendinle, kalk kendinle, konuş kendinle...
çöz çöz, yeniden dola kendini
İyi ki içimden konuşmayı öğrenmişim..!
fazladır işte insan kendine, gerisini sen anla...

‘Uyku ! ‘ diyorum
‘Boşa geçen zaman sanki’
Ki, sonunda dalacağız
O uzun malum uykuya...
Açıyorum odamın perdelerini
Yapraksız ıhlamurda uyuyor bir serçe