Hümeyra Gün Şiirleri - Şair Hümeyra Gün

Yüreğini koru çocuk!
Kirletmesin onu
Çıkar devşiren eller
Unutma o yüreğe ilkin...
Sevgiyi koydu, seni Yaradan
Tanıma sakın düşmanlığı

Zamansız ölüyordu fesleğenim
Bükmüş boynunu mecalsiz
güneş batarken suladım ya hep
Çok sevdiğim şairin dediği gibi...

Diğer çiçeklerden ayrıdır da yeri

vakit hazan vakti...
mor renkli akşamlar
dökülüyor penceremden
odamın loşluklarında
başlıyor bir gölge oyunu
yitirdiklerim , yitirdiğim ...

Nasıl insan geç kalırsa bazen yaşama,
mevsimler de gecikirmiş meğer.
Ağaçlar yaprağa,dallar çiçeğe
yağmur toprağa gecikirmiş.
Güneş sabaha naz çeker,
uzar gidermiş geceler.

Karanlık bir yaz gecesiydi...
Yine ayrı düşmüştü gece
Gümüş saçlı Ay kızdan
Öksüz-boynu bükük, suskundu

*

Sesini duyunca...

Ansızın kanatlanır serçeler...
Bir ince esinti dolaşır yüzümde
Sabahın kokusu gelir
Diner içime yağan yağmurlar

Yaşlı kadın, her gün öğle vakti balkona çıkıp, yürümekte zorlandığı ayaklarını güneşe uzatıyor, gün ışığının yaşlı kemiklerine ulaşmasındaki rahatlığı hissederken, radyodaki eski şarkılara kapılıp gidiyordu.
O şarkılarda geçip giden ömrünün sevincini, kederini buluyor... Bazen gülümsüyor, bazen de hüzünleniyordu...

Güneş en çok da dizlerine iyi geliyordu... Gevşeyen dizlerinin üstünde sevecenlikle ellerini gezdirirken, gözleri dizlerinde kalmış yara izlerine takıldı... Ne garipti ki , her yaranın tarihini , zamanını dün gibi anımsıyordu... Oysa kadın son günlerde gözlüğünü, anahtarını nereye koyduğunu bile anımsamıyor... Hatta gözünde gözlük, gözlüğünü aradığı oluyordu...

"Bu yara" dedi..."İlkokul üçüncü sınıfta olmuştu. Mikrop kapmıştı da zor iyileşmişti... "annem pek ilgilenmemişti" derken ... gözleri doldu...Bir yanı halen çocuktu...Oysa anasının işi başından aşkındı...

Gitmek bir eylemken
Eylemsizdir zaman...
Susmaların sesizliğinde,
yaprak bile kımıldamaz.

Gitmek bir umutken

Eylül'dü sen geldiğinde...

İlk kez göç etmedi
Yüreğimden kırlangıçlar
Kapatmadı güneşimi...
Aylak gezen bulutlar

Hadi yüreğim toparlan
Bırak bütün kırgınlıkları
Yaralı kanatlarını kendi elinle sar
Güneşi çağır yanı başına...
Koyul yola... Yürü, vakit boyunca
Bak! güz duvarların ardından göz kırpıyor.