Hümeyra Gün Şiirleri - Şair Hümeyra Gün

Önüme yığılmış ak kağıtlar
Ak ak yazmamı bekler.
Gökyüzünde kara bulutlar
Nasıl yazılır ki ak yazılar....?

Sevgi dedim sarıldım kaleme.

Adını koyamadığım hüznüm
Her akşamüstü habersiz
Gelip konarsın pencereme
Kış günü üşüyen serçeler gibi...

Yağmur düşer bazı akşamları

eylül ,
yılda bir geldiğini sanan ,
benim hüzünlü sevdiğim
asude güzelim...
nerden bilsin bende ,
vedasız bir *eylül* olduğunu..

Eskiden darı ya da gelincik tohumu serperlerdi mezarlara
Kuş kılığında dönecek ölüleri beslemek için_________

Demiş Polonyalı şair Czeslaw MİLOSZ.

Ben bir köy öğretmeniyim
Derdimi yüce dağlar dinler
Saçlarımı hırçın rüzgarlar okşar
Bilmem dikensiz gül dermeleri
O yüzden asidir yüreğim biraz...

Sen alıp gittin ya sesini
Ben de sustum...
Sustukça büyüdü yalnızlığım
Upuzun bir cümle oldu...
Her gün yeni baştan ezber ettiğim.

Yüreğimde kırık bir bahar var
Bütün çiçekleri açmadan solmuş
Dünya içimdeki yasa ortak olmuş
Ne bahar diyor, ne de yaz...

En kuytu köşeler mekan olmuş insana

Kendime ağır başımı
Kaldırdım gökyüzüne
Beyaz bir bulut
Dağların tepesinde
Tek başına kalmış
Sanki birini bekliyor

Belki bir kuş geçer üstümüzden
Kanadından gümüş bir tel düşer
Yeniden tanımlarız özgürlüğü
Belki dört yapraklı bir yonca
Göz kırpar şansımıza
Yazılır kaderimiz sil baştan

Gülsüm gelin gün doğarken kalktı. Ev ahalisi uyanmamıştı. Kınalı ayaklarının ucuna basa basa yavaşça odadan çıktı. Hayatın gıcırdayan tahtalarını dikkat ederek taş merdivene yöneldi.

İlkin inekleri sağacak. Sütü kaynaması için ocağa koyacaktı. Ardından evdeki hayvanları sığırtmaca verecekti. Bugün ekmek pişirme günüydü. Bir leğen hamur yoğurup yufka pişirilecekti. Ev kalabalıktı. İki görümce, yetişip gelen bir kayınbiraderi, eşi kendi derken .... Eliyle karnını yokladı. Yüzüne utangaç bir gülümseme düştü. Yakında bir bebe de gelecekti. Neyse ki kaynanası açtığı yufkaları pişirmede yardım ediyordu.