Hümeyra Gün Şiirleri - Şair Hümeyra Gün

Bir rüzgar esti eskilerden
Mor sümbüllü dağlardan
Buz tutmuş koyaklardan
Başak başak ovalardan
Nenemin bütün ömrünü,
Bir çıkına sığdırdığı...

Bir gün daha süzülüp gidiyor zamandan
Güneş edalı bir kız gibi savuruyor kızıl saçlarını
Büyüsü düşüyor ufka, bulutlar tutuşuyor
Yeni yetme bir aşık gibi kıpkırmızı oluyorlar...
*
Güneş görmezden geliyor

Uçurtmalar tellere takılmış.
Özgürlüğe uçan kuşlar vurulmuş.
Çocuklar oyundan atılmış.
Misketler sahipsiz kalmış.

Kötüler sokakları tutmuş.

kış demez , yağmur demez
halinden hiç şikayet etmez.
geçmez susmanın mevsiminden

yüzünde koca bir gülümseme
söyler kendi türküsünü sardunyam

Sevgiye gün biçmişler
Sevmeye gün mü gerek?
Dünyanın bütün zamanlarını
Sen, sadece sevgiye ada.

Korkma! sevginin yan etkisi

Sen gitmişsin ...!
Kusura bakma zor oldu anlamam...

İlkin gözlerin uzaklaştı gözlerimden.
Gülüşlerin bir bir düştü yüzünden.
Sonra, sesindeki huzur eksildi yavaş yavaş

Sen, bendeki seni hiç bilmiyorsun .
Kazara karşılaşsan, bir köşe başında
Tanımadan geçip gidersin, yanından.
Şimdi sen merak da edersin, bendeki seni...
*Anlat! da dersin, biliyorum.
O anlatılmaz ki Sevgili... Yaşanır sadece .

Günler sonra kaldırdım, önüme düşen
Kendime ağır başımı...
Gökyüzü başımın üstündeydi ! Şaşırdım
Anladım ki bir lütufmuş
Gökyüzü biz insanlara...
Ne diyordu sevdiğim Şair;

Dün, akşam yürüyüşümde, yolumun üstündeki portakal bahçesinde oynayan üç çocukla karşılaştım. Selamlaştık.
_Ne yapıyorsunuz? dedim.
_Baraj yaptık, üstüne köprü kuruyoruz ki,arabalarımız karşıya geçebilsin dediler.

Kargılardan köprü yapıyorlardı. İki yakayı birbirine bağlamak için. Küçük elleri nasıl gayretliydi..

Uzun bir kıştı yaşanan.
Birbirinin aynısıydı günler.
Yorgundu zaman, yorgunduk biz.

Avutsun diyerek çıkıp gittik.
Gittik çocukluk bahçemize.