Hümeyra Gün Şiirleri - Şair Hümeyra Gün

Yürek deyip geçme.
Kimi ana yüreği sıcacık.
Kimi buzdan kütle
Güneşe duyarsız.

Yürek deyip geçme.

Ne çok elleri var zamanın
kapalı kapılardan,
pencere camlarından
arsızca sızıp gelen...
*
Yıkanmamış,kirli mi kirli eller.

sabahtan beri bir kasvet var havada
bir sinek uçsa, duyulacak kanatlarının vızıltısı
sonra, dağların ardından bir rüzgâr ulaştı
tertemiz bir nefes gibi dolaştı her yeri
ardından bir gümbürtü koptu... Yağmur !
ağlamak isteyip de ağlayamayan bir insanın

Yaramaz bir eylül rüzgarı
Nefesini üfledi suyun yüzüne
Su sabırla düzeltmeye çalıştı
karışan saçlarını ..
Nafile ,baş edemedi
Uçarı eylül rüzgârıyla

kim demiş aylardan şubat
mevsimlerden kış kıyamet
zamanı katlayıp koydum bir köşeye
bir bahar veriyorum sana
ister kabul et ,ister etme...

Bu sefer uzun sürdü yüreğimin kışı.
Susmaların kısır çıkmazlarında düşmedi bir tek sözcük
Ne gönlüme , ne de parmak uçlarıma
Oysa dünya kendi döngüsünde
baharı yaşamış alı al, moru mor
Sarı sıcak bir yaza göz kırpıyor...

hüzün sabah çiyi misali,
usulca yağarken saçlarıma
rüzgârda titreyen bir mum gibi
üşürken gülüşlerim...
sizin gülünce gözlerinizin içi gülüyor

Bir yer var uzaklarda biliyorum.
Kara geceleri yıldızlar ışıtır
Sabahı erkenci kuşlar başlatır
Üşümez kimseler oralarda
Gülümsemeyle ısınır yürekler...

İnsan oğlu sanırım ego ile doğuyor. Bazıları bu egoyu köreltmeye çalışıyor, ki bu insan olmanın gereğidir.

Bazıları ise her gün egosunu ,ayna karşısında hohlayıp hohlayıp parlatıyor...
Hele bir de çevresinde yalakaları varsa,kim tutar onu...?

Bazen düşünürüm bir insana olduğundan fazla değer verildiğinde, olmayan hasletler yakıştırıldığında insan nasıl kabullenir bunu.

Bir bilet alsaydım eski zaman trenine.
Çıksaydım sonu gelmeyen bir yolculuğa.
O tanıdık kömür kokusu,
alıp götürseydi beni yıllar,yıllar evele.

Karşımdaki boş koltukta otursaydı,