Hüdai Ülker Şiirleri - Şair Hüdai Ülker

Deniz ilk günkü öpüşleriyle sarsıyor hayatımı
bir çığlık uzun bir geçmişten gelen güçle
vuruyor gençliğimi yerden yere.
Yaşlı iskele tahtalarından intikam alan köpükler
kıvranıyorlar uzaklara olan hasretleriyle
deniz övüyor dik başımı, geniş omuzlarımı

Fırtınası dinmiş sokaklarda
sessizlikle cebelleşir bakışlarım.
Tangırtılar şangırtılar
şaşırtırdı insanı.
Şimdi yok eski tencereler, eski şişeler
ve dünyanın ucuna gitmiyor sokaklar

Şimdi çorak bir kedidir hayatımıza saplanan
buruk bir bahçede bir gölge zıplıyor
ömürler uzuyor boynumuza doğru
zıp zıp zıplıyor hayat,
zıp zıp zıplıyor kedi
tecrübesizdi aşklarımız,

Duvarlar beni sislerin gürültüsünden koruyamaz,
cam kırıkları, tel örgüler, yere düşen tüfek, tampon bölge
koruyamaz beni, koruyamaz.

Bu gaddar şehirde binlerce şafakla yüzleştim
ve her şafakta yaşamak sarıldı boynuma.

Gömleğimin güneşe bulanmış kolları
senin sesinin izlerini taşır.

Bir kuş kanadında haber gelirdi,
sevinirdik.

Berlin’in ırmakları kışkırtıyor zamanı.
Onların sessizliği ormanlara yansıyor,
mahvoluyor Berlin, ırmaklarına bakarken,
sessizlik çırpınıyor
ve kararıyor gözleri bir öğleden sonrasının.

Bulutları acımasız bu kentte,
kendime zamanla bir yer edindim.

Kaçmıyorum artık un gibi yağmurlardan,
paydoslarda inadına yolu uzatıyorum.

Sevgimin kıvırcık saçları vardı,
bitmez kaçışlarla başkalaştık.

Sen karanlığından söz ederdin,
sokak lambalarında birikirdi gözyaşın.

Vatan hasreti karanlık dağların pençeleridir
ve bir öfkenin kurbanıdır kanlı yüzüm.
Saçlarımızı süpürür şehrin çatık kaşlı sesleri,
bu seslerdir serçelerin kanatlarını sarartan.

İtirazım olmaz benim serçe sesine.

Bilirim bitmez senin,
Turuncu sevdaların.
Kucağında büyüttüğün
Uygarlıklar,
Mavi sütüne muhtaç.
Güneş sende güneştir,