Hiç tanımamış gibi

Hiç tanımamış gibi yapalım mı seninle? Ne ismini anayım, ne ismimi an. Geçmişi sessizce geride bırakalım, sanki aynı göğe hiç bakmamışız gibi. Gece olunca sen olma mesela; bir şarkıda, bir yağmur damlasında, bir hatırada karşıma çıkma. Çünkü her hatırlayışta biraz daha kendimden eksiliyorum.

Bir zamanlar seni ömür sandım, kalır dedim, gitmez dedim. Meğer bazı insanlar sevmek için değil, gitmeyi öğretmek için gelirmiş. Bir kalbi umutla büyütüp, yokluğuyla tüketmek için. En ağır ayrılık da hâlâ severken susabilmekmiş.

Sorarlarsa "İyiyim." diyorum. Ama kimse bilmiyor içimdeki sessiz çığlıkları. İnsan aslında unutmak istemiyor; sadece canının yanmamasını istiyor. Bazı vedalar bir ayrılık değil, bir ömrün eksik kalması oluyor.

Bir gün karşılaşırsak eğer, ne geçmişi açalım ne konuşalım. Aynı şehirde iki yabancı gibi sessizce geçip gidelim. Çünkü bazı hikâyeler biter ama insanın içinde yaşamaya devam eder.

Bu yüzden... Hiç tanımamış gibi yapalım mı seninle? Sen beni tanıma, ben seni tanımayayım. Ama ikimiz de bilelim; bir zamanlar aynı hayali kurduk, aynı sevdaya inandık. Ve ben seni değil belki, sende bıraktığım kendimi özlüyorum. 🖤🥀