Her Sonun İçinden Şiiri - Hikmet Metin Ç ...

Çünkü bilirim
hiçbir akşam
karanlığıyla kalmaz sabaha kadar.

Yıkıldıysa bir kapı
ardında bekleyen bir meydan vardır mutlaka,
ve ben
her kapanan kapının eşiğinde
yeniden öğrenirim yürümeyi.

Sustum kimi zaman,
sesimi taşlara bıraktım,
rüzgâra bıraktım,
eski günlerin paslı kilitlerine.

Bir yanım geride kaldı,
bir yanım küle döndü belki.
Ama içimde,
ekmeğin sıcaklığı gibi,
toprağın sabrı gibi
bir ses büyüdü durmadan:

Yeniden başla

Ve ben
yenilgilerin içinden geçerek,
kırılmış dallardan filiz vererek,
her sonun karanlık rahminden
kendimi yeniden doğurdum.

Çünkü insan,
en çok düştüğü yerden kalkarken
tanır kendi gücünü;
ve ben,
her bitişte biraz daha çoğaldım.