Hayrettin Taylan Şiirleri - Şair Hayrett ...

Sen aşkını yeşil ormanlarıma sunmaya alışan aşka yaralı aslana aşık bir Ceylan
Bense sensizlikten ürken,özleminle,tutkunla eriyen aşk ormanımıza aslan.Tavına geldim önce ben vuruldum.Şimdi bu yaralı aslanı iyileştirecek tek şey ceylan yüreğindeki simyadır.
-Gel beni iyileştir senden…

Suya sardığımız aşkı ,göz yaşlarınla çözerek gidemezsin yar.
Tutku yumaklarımı suya karışan göz yaşın paklamaz.Ben sensiz çok kirlendim aşk gayyalarında.Ben sensiz çok arzulandım Leyla’lar

-Ay ışığında inleyen gerçekler yürür yüreğine doğru.
-Köhne ayrılığın labirentlerinde asılmış aslımın hüzünlü fotoğraf sergisi var.
-Bildik gitmelere benzemeyen gidişinde iğdişlerini pazarladı keyfe keder.
-Kanıksanmış bir hale çekimlendim.Her sevgi fiilin çekimlisiydim. Birleşik zamanlarımda sen vardın. Dili geçmiş özlemlerin kip kaymasını yaşıyordu öylece kalakalış.
-Severdim.
İtaatler itlerini salmış bağrımın sol yamacına.

Sudan yapılan merdivenlere tırmanıyorum. Senin için çıkıyordum biz’li bilinmezliğe…Yüreğimde kelimelerimin ipek atlası seni örüyor cümlesiz aşklara. Devrik bir ayrılığın yan cümlesiydim. Yüklem yandığım yüreğinde.
Bülbüllerim düşlerimi sana getirirdi. Benim kanat çırpınışlarını görüyordun. Sudan yapılan kuşlar uçardı göz yaşlarından.
Susup bana gelişinin seslerini dinlerdim. Sen gelirdin usumun usanmadıklarına.Kalırdım sana …Bir leyleğin aşka getirdiği bebektin sanki.Yokluğun göçünü yaşıyorum şimdi.Kış gelince uçup giden göçmen kuşlar sandım hep.Bu yönümle hep çocuktum.
Annesi gidince hani bir gün gelir diye değişik avuntularla umudu taranan çocuk…Gelmeyince annesinden kalanlara sarılan gibi bende sarıldım her şeyine.Kokladım senden ve sensiz her şeyi…

-Düşümdün …

konakladı aşk kervanım gül handa
özleminin mavi sayfalarına gül kalem yazdı bekleyişi
sığındım güllerden yapılmış hanına
güldün
h/andın
gülhan’dın

-Maviyi tırmalayan deniz kedisisin.Masmavi sevdamla yumak yumak oynuyorsun.
Bölme bilmeyen düşlerimi bari bölme.Sen artığı yalnızlıkların derin sularındayım…Sulu gözlerimle sensizliğin sonsuzluğunu yazıyorum.
-Ahımda okunuyor adın yadın.Bir bilsen yanışlarımı belki acırdın deniz kedisi…Göz yaşlarının ummanında gençliğimin martıları uçuşur…
-En kesif keşiflerin dilindeyim. Dilim ile ilim arasında gizlediğin ölümcül sevdaların şifresinde baş harfin yazılıyor. Aşk ile baş harfin aynı olunca çıkıyorum yolculuğuna.

-Düşsüz yaşamanın tuvalinde özele sığmayan yarınsız bir adam görünür.

AŞKın koruna düş’tün. Kavrulmuş özlemlerime bekleyişin soğuk şelalesi akardı yüreğime.
-Sen yanım d/ev kazan… Gidiş sana çok yakışmış olmalı. Kırışık yalnızlıklarının yılanları kavuşma kirpimden korkmuyor.
-İflah olmaz,aşkına iflas etmez bir halin Ali’siyim. Zülfikarım yok. Zülfü yare dokunanım yok.
-Hafız değilim; yalnız senin hafızanın hafızıyım, yalnız senin sevmenin vaiziyim.
-Divane divane divan yazıyorum. Aruzum arzularımı tümler.
Senden geçmiş bir geçmişin bentlerine akar sevdam. Dize dize dolar barajım.

Ezbersiz özlemlerin sayhalarında yüreğimin sayfaları yırtık.
-Eşliğinde eş olmak, eşliğinde bir ömre yavru umutları beslemek için yaşanırlığın iz düşümünde düşlerim arttı.

-Meçhul hayalde ele ele tutulmuşluğun filmi çekilse. Sevinçten akan damlaların senaryonun akışını değiştirse, bir de benim için ağlayışın gişe rekorları kıran filmi çekilse. Bitmese seni izlemem, hep seninle kalsa bu hayali film. Sonu hiçbir filme benzemesin.
-Filmin sonunda herkes kavuşuyor ya.Bizim ki öyle olmasın.Film kavuşmamızla başlasın, ayrılmamızla devam etsin. Ben ayrılmaları çok seviyorum .Sonra hiçbir araya gelmesek; ama öyle bir tesadüf ve mecburiyet bizi yeniden bir araya getirse.

Kalp kırılınca harflerde kırılıyor.Kırdığınızdan affını dilemek için kullandığınız sözcükler kırık, cümleler hep can kırığı olur.Bu yüzden kırılmış bir kalbi onarmak için kırmadan önce gönül ustası olmanız gerekir.Kırılan kalbi onarmak için yıllarca aylarca kalfalık yapsanız dahi bir daha belki usta olamazsanız.
-Bir gerçek var ki bu gerçeği bilen, algılayan, bu gerçeğin süzgecinden gönlünü sızdıran, bilince, mutlak doğruya teslim olanlar her zaman usta olabilir.
-On sekiz bin alemin sahibi Yüce Allah’ın en güzel ustalık sanatı insandır. Ki Yüce Allah affediyorsa biz aciz kullar acziyet eczanesinde inkar ilacı ya da zakkum ilacı sunmakla neyin bedelini ödemiş oluruz.
-Yüce Allah, bütün kalplerin ustası …Her şeyimizi affederken ,her hatamıza rağmen şefkatini, rahmetini,esirgemiyor.
Peki cüzi iradenin irdeleri olarak neyin peşindeyiz.Gönül yapmaya geldik, yıkmaya değil.
-

Henüz on yaşına yeni gelmişti Nazlıcan...Annesi babası çalışıyordu.Okula servisle gidip geliyordu.Evin tek çocuğuydu.Sabahçıydı.Yorgun ve moralsiz bir şekilde eve vardı.
Soğuk ve karanlık bakışlarını odasında gezdirdi. Annesi olsaydı sarılacaktı.Belki moralim düzelir diye içlendi.Okul kıyafetlerini çıkardı.
Buzdolabından bir şeyler aşırdı. Nice yarınlar doğdu, hesapsız, sorgusuz anlarda. Mutsuz bir şekilde koca evde yalnız dolaşmaya başladı.
Bu sana 'Son çağrım' gel, yüreğimin mutlulukları …Mutluluk duymadı, hüzünleriyle kol kola evde dolaşmaya başladı.
Neydi beni bana bağlayan uyumsuzluk? .Tüm gövdemin yörüngesini yalnızlığa çevirişim nedendir? Her çocuk benim gibi yalnız ve mutsuz mu? Dertlerimi derledim,biraz ağladım gözyaşlarımı gören var mı ki?
Hiçbir şey yapamıyordu. Bilgisayarın düğmesine bastı…Ve işte dünyalara dünya sunan sanal bir kaçışa yelkenlerini indirdi.

1.
Bütün devirlerin son sözüydün, evvelinin, ezelinin müminleri vardı cihanda
tarihe sığmayan başarıların, varları var eden varların vardı kalb-i cihanda
uğruna kurban düşen, uğruna kurban olan sonsuz yıldızların vardı iki cihanda
kelimeler kifayetsiz, şiirler kafiyesiz, yürekler hücresiz kalır seni anlatmaya bu cihanda
ötelerin ötesinden, sırların sırrında, kaderin kaderinden, doğruların en doğrusundan ol vakilerin vardı bütün cihanda