Hayat Alır Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Hayat her zaman insanına,
kimi zaman dost bildiğinle,
kimi zaman “asla yapmaz” dediklerinle,
kimi zaman da en çok güvendiğin kalbinle.

Onun sınavının adı başka olur;
Biri sabır der,
biri vazgeçmek ister,
biri de insanın içinden insanı söker alır.

Dostluklar eksilir, mesela
bir selamın yükünün ağırlaşmaması başlar.
Eskiden omuz olanların
bir bakışını bile esirgeyen.
O an anlasın;
onun kalabalık arkadaşlığı değildir,
onun gülen yüzü iyilik taşımaz içinde.

Sevda çıkar karşına,
en zor sorudur belki de.
İnsan kendinden vazgeçirecek kadar güzel,
kendini inkar ettirecek kadar yaralayıcı.
Seversin…
kırıldığını saklayarak,
eksildiğini fark etmeden,
kendini tamamladığını sanarak.

Aile gelir sonra
sessiz sınavdır bu.
Kimi destek olur,
kimi yük bindirir omuzlarına.
Ama yine de susarsın,
çünkü bazı kırgınlıklar
adını yüksek sesle söyleyemez.

Gün olur, her şey üst üste gelir,
ne tutunacak dal kalır
ne de anlatacak bir insan.
İşte o an başlar asıl imtihan;
insanlarla birlikte olduğu savaşta.

Yıkılırsın…
ama dağılmamaya direnirsin.
Ağlarsın,
ama güçlü görünmeyi öğrenmişsindir.
Kırılırsın,
ama “iyiyim” anlamında diline yapışmamıştır.

Ve günün sonunda herkesin kalbi susunca Herkes yarım İnsan kendine aynada bakınca Eksik ,yorgun ,biraz yaralı Ama hayat her şeye rağmen devam ediyor

Toparlanır sonra;
paramparça parçaları cebine koyar,
yaralarını içten içe sarar.
Çünkü bilir;
düşmek insanlıktır,
ama yeniden kalkmak
“insanım” deme cesaretidir.

Hayat alır, eksiltir, sınar…
Ama insan,
her şeyi
içeri girmeyi unutmuyorsa
henüz kaybetmemiştir.