Hayalin benden ötesi sonsuz

“Hayalini kurduğum yer ile
Ayaklarımın basıp durduğum yer
Ne kadar farklıysa diğerinden
O kadar uzağımdır kendimden...”
İlk kez duyup da hiç bilmediğim
Ne kadar da yabancı bir söz bu ettiğim!
Aslında yabancı diye bir şey yok ki
Hepimiz aynası değil miyiz diğerinin
Gözümüzde büyüttüğümüz kim varsa
Biz gibi o da korkmuyor mu?
Hem de nasıl!
O da gülüyor, ağlıyor , ölüyor ve kokuyor...”
“Bilmem gerekeni söyle sen önce,
Bilmediklerimi ezelden bilmiyorum.
Sorular da hep oradan zaten,
Bilmediklerimden ve ebedi olanından:
“Sonu olmayan üç şey nedir?”
Bilmiyorum, atıyorum
“İnsan ve iki insan daha” olabilir mi cevap!
Daha çok dipsiz bir kuyudan bahsediyorum;
Asla dibine ulaşılamayan bitmez ihtiraslardan…
Peki ya insana özgü olan;
Sihirli şeyler olabilir mi mesela
“ Söz gibi, ses gibi, koku gibi..”
Sonsuz olan!
“Sevgi ya da nefret sihirli değilse ne!”
Kötü cadının küresi mi?
Azala azala gidelim belki büyürüz
Masallardan bahsederken
Çocuklar dahi inanmazken
Neyin nesi oluyor bu büyükler;
Tüm tuzaklara gömülen!
Görüp görüp unuttuğum
Hayra yoramadığım rüyalar yüzünden
Peki ya bir daha göremezsem!
Hayatım kabusa dönerken
Hiç kafa yormadan
Akışına bırakayım da varsın aksın
Hadi şimdi sonu olan bir şey söyle
İnanayım da
Şöyle gönül rahatlığıyla altına imzamı atayım
Cpt. Yılmaz BEKTAŞ

Şair notu:
Hayal kurmanın iki yolu var
Ya hayalin gerçek olmasına müsait bir bolluk
Ya da çoğu şeyleri ancak hayal edebileceğin yokluk…

“