İnsan Şiiri - Cpt Yılmaz Bektaş

Dönüp bir bakınca geçmişe
Her şey olduk; ne kaldık geriye
Doğduğumuz gün veresiye
Aldığımız her nefes taksitle
Kabardı yüreğimiz niyeyse
Vicdan bir pusula değilse ne
Akıl tutuldu yol çöktü içime
İrade İki arada bir derede
Nasıl da teslim oldu nefsine
Karanlık çöktüğünde kalbine
Travmanın tetiklediği hayalle
Sen gel zulmetme kendine
Bilinçaltı çöplüğü krizinde
Ruh uçuştu huyun peşinde
Duygular korku çemberinde
Zekam pırıl pırıldı kendime
İhtiyaç kıt arzular şelale
Haram galip geldi helale
Halel geldi kısacık ömrüme
Artık bakamıyorum yüzüme
İnanmıyorum kendi sözüme
Doğrum denk gelirse eğrime
Bak Rüyamın dönüştüğüne
Kabuslarla soğuk terlediğimde
İnandım da ne oldu sezgime
İlham diye sarıldığım sevgime
Dizelerim bozuk nerde kafiye
Kifayetsiz kıyafetler içinde
Yüzümden silinen çizgilerde
İki elimle doğrultamadığım belimle
Lafları birbirine dolanan dilimle
Şahitliğim sınanırken bilimle
İştahım kabarıyor arsız filimle
Kıldığım her namaz nafile
Caiz vacip farz vesaire
Şeytan kaçınca meleğin içine
Vahiy yol olmuş bak kudrete
Hep garibi vurunca zelzele
Bakıp yıkılan ilahi adalete
Zengin efendilik taslar fakire
Fakir kapıkulu olmuş dengine
Davul kimde tokmak kimin elinde
Beyinin peşinde beyni tatilde
Kolayın peşinde zahmetin içinde
Sahi insanı anlatacaktım size
Dizlerimin değil dizelerin peşinde
Başka bir şeye dönüştüm yine
İnsan olmak değilmiş de
Asıl insan kalmakmış mesele!

Cpt. Yılmaz Bektaş

Şair notu:
İnsan mekaniği ne sır ne de bilmece
Düşünsene bedene ilk ruh üflendiğinde
Daha sen diye bir şey yoktu yeryüzünde
Varım diyebiliyor musun,
Onca yaşanmışlığın üstüne
Yarın ruh çekildiğinde
Ötelere
Geriye ne kalacak düşünsene