Ne söylenebilir ki sevgiliye?
Bir aşka nasıl seslenebilir ki insan?
Bir aşk’a başlamak gibi midir
Bir aşk’ı sürdürmek acaba…
Sessizce süzülürken güvercin göğe
Issız bir çöle dönmüşken umutlarımız
Rengarenk bir yağmur olup
yağmak istiyorum
fesleğen kokulu dalgaların üstüne
Bir badem şekeri gibi
Erimek istiyorum bulutların koynunda…
Ve gitmek istiyorum
Sen bir "seviyorum seni" de,
yeniden
Nefes alacağım
Açacak
gülüşümün tomurcukları
Kelebekler uçuşacak
Bence sen sevme beni...
Kork beni sevmekten...
Elimi sakın tutma.
Bakma asla gözlerime...
Görme, duyma, hissetme.
Bence bırak böyle kalsın her şey...
Sen benim suskunluğumdun
Sevmemeliydim seni
Anılarımdın
bir gül gibi kurutulmuş
yalnızlığımın arasında
Uykularımdın biraz da
Bütün aşklar çocuk artık
Bütün yarınlar yalan
Hiç büyümüyor aşk
Oluyor olan...
Bütün şarkılar yarım artık
Şiirim, bana dar gelen yalnızlığım
Seninle nefes almamın zamanı şimdi
Şimdi hüzünleri heybeye koyup
Yine dostluklara açılma vakti.
Şiirim, kokusu üstüme sinmiş yalnızlığım
Aşklarla selamlaşma değil
Şiirim, kan damlıyor yüreğimden
Birazcık umut diye yalvarıyorum
Gökyüzüm karanlık, günüm karanlık
Bir ışık huzmesinde saklanıyorum
Şiirim, ben bu aralar iyi değilim
Kuşların göç etmediği bir iklimdeyim.
Güneşin hiç batmadığı...
Yıldızsız bir gökyüzünün altında,
Maviliklerin son durağında,
Umuda sürüklüyorum ayaklarımı...
İnatla inanmak istiyorum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!