Saat sabahın beşine uzanırken,
Yazıyorum sana bunları usul usul
Daha gelmen için ne olması lazım,
"Bu adam seviyor" demen için
Yapayalnız odamda duruyorum
Daha dur bekle sevgilim
Yazlar, kışı geçecek
Ben seni tekrar tekrar seveceğim
Ardından saçlarımıza karlar yağacak
Söz gümüş, sükut altınsa
Umduğum ormanda orman yangını
Güvendiğim dağlara da kar yağdı
Orman ile dağ iç içe
Duygularım da senli böyle kaldı
Haberin yok daha,
Beni sana özlettirmişler demişsin
Evet özlettiler seni bana
Ama öyle bildiğin insanlar değil
Sana yazdığım onca şiir hatırlattı bana
Karşıda senin giysileri giyeni gördüm
Uyku yok bugün,
Sardı bedenimi bir çift gözün
Ve hiç yok mu bir sözün
Çehren, cennetten bile özgün
Sarsın diye beklerim;
Aldım elime yastığı sarıldım
Sarıldım gözleri kapatarak,
Yokluğun korkusunda
Aldatışına öyle bir yıkıldım
Beş on kurşuna dayanırdım
İnsan yorulur, yorulur mutlu etmekten
Bir aşık sevdalısını gülümsetmekten,
Sirkteki cambazsa insanları güldürmekten
Ben bile yoruldum onu beklemekten
Bir yerden sonra hüzün alır yerini
Bir gece cadde de yürüyorum
Ben seni toprak kokusunun,
Verdiği huzur içinde
Unutmaya çabalıyorum
Saat gece yarısına varıyor
En sevdiğim çiçektir Zambak
En yakın arkadaşı olan,
Bir çiçekle daha konuştum
Ama zambak beni yanlış anladı
O çiçeğe bile zambağı anlattım
Affettiğim herşeyi...
Tüm herşeyi ben yapsam
Kendimi affetmezdim
Ama işte konu hep sendin
Bu şehir beni boğuyor
-
Alienated Person
Tüm Yorumlarşiirleriniz çok güzel