Harun Ertaş Şiirleri - Şair Harun Ertaş

Kır, kız, üz sen beni —
Ben kusurlarını örten gece olurum
Başından savma yeter ki,
Leyla’n olur, Mecnun’un olurum

Tenin benim biricik evim.

Bana aşkı sorsalar;
Sana olan bakışlarım
Yağmur damlası misali
Dilim yerine konuşur

"Herkes benim gibi sevemez"

Gülüşünde ne çiçekler açıyor,
Gözlerinde esir kaldım,
Hemde bana o kadar yakınken
Sevmemek elde değil

Zaman geçmeden de sevilirsin,

Gitmek için birçok sebebim var
Kalmak için de birden çok sebebim
Zaman gittikçe sen kalacaksın
Sen gidince de ben sende kalacağım

Sevilmediğim yer cennet olsa kalmam

Gözlerine son kez baktım,
İçindeki yansımama
Ve son kez düşlere daldım
Nasıl bir meçhul bu sevda

Bitap düşmüş halimde,

Benim aradığım tek bir yıldızı
Gözlerinde binlercesine rastladım
Bazıları hiç bulmazken
Ben bir gözlerinde aradım

Bir damla nefretim

Gözlerinin içinde binbir cevher
Ve binbir çiçekten hazine
Gülüşünde ise bir liman
bir tebessümünle aşıklar göz göze

Esiyor yel seni bana hatırlatacak şekilde

Güz döneminin ortasındaydım,
Garip bir şekilde bir papatya açmıştı,
Soluk ve sararmış yaprakları ile,
Galiba o da beklemenin bir kurbanıydı

Bir kiraz çiçeği açmıştı sonbahar da

Ben bir şiir olsaydım
Yine şairim sen olursun
Bir bayrak, toprak olsaydım
Ülkem yine elinde olur

Yerdeki toprak olayım

Her gece rüyamda görüyorum;
Gözlerini ve o ölüyü dirilten gülüşünü
Sımsıkı sarılıyorum sana ama
Rüyaymış diyorum her uyanışımda

Sevdamı bir gece yarısı doğaya anlattım;