Harun Ertaş Şiirleri - Şair Harun Ertaş

Kafamın içindeki sokakta,
Lambaydın yanıyordun bir şekilde
Bazen bozulup itiyordun karanlığa
Ama bir şekilde yanıyordun işte

Göçen bir serçe ol bana.

Sen her eşsiz parçadan güzelsin
Bir papatyanın yaprağı,
Bir gözün aynası
Bir sözün devası kadar
Beni ben yapan bir şarkıydın
Sevmek zordu kalmak kadar

Ben bir yanında yalnız hissetmedim
Onca insanda dursun yanımda
Ben bir gözlerinde evcilleştim
Gitmekte unutmakta yakışmaz bana

Denizinde intihar ettim

Şiddetli yağmurlu bir gece
Elimde solmuş sararmış çiçeklerle
Karşı yolda gördüm felâketi
Sen miydin şimdi bu derdin sebebi

Her bakışımda ve her görüşümde

Şiirler duygularıma teslim
Duygularımda ki neşemsin
Temellimde bu sevinçli gülüşlerin;
Gözlerinden bir anlık bile düşmesin

Şiirlerimdeki narin dizelersin

Ölüm olmadan ayrılık varsa
İkimize de çok yazık
Bu toprak bildiğimiz namus için
Bize düşen de bir tutam ayrılık

Bir kelebeğin ömrü kadar,

Ne buluyorsun dediler birden;
Buz kesildim, dona kaldım
Bir gök ve deniz kadar derinken
Ağıza almak aptallık olur diye

Ama düşündüm yine de,

Nasıl görüyorsun dediler;
Hani kar yağışı olup,
Gökyüzü eşsiz bir görüntü oluşurur ya
Benim onda gördüğüm o işte

Bir şiir yazdım o gece;

Ben bu kalabalıkta bir yabancıyım
Herkeste farklı bir ırk, dil
Onları beni anlamazken
Ben onları tanıyan bir yalnızım

Sonra bir kadınla tanıştım

Ben cümleye nokta koymak istedim
Araya ünlemler, virgüller girdi
Sonra nereden bilebilirdim
Cümlenin üç nokta ile biteceğini

Sendeki tarafım koparılmış