Sevdiğinde de gider insan
Tıpkı Güneş ve Ay gibi
Belki dahası sen ve ben gibi
Bu sevda da sanki hüzünlü bir roman
Gözlerine sarılınca gözlerim;
Unuttum diyorum insanlara
Sen rüyalarıma girince ilham perim;
Ne mahçup oluyorum etrafa
Bırakki herkese kanıt olsun sevgim
Yalanlarla mı ibaret ediyorsun herkese
Karamsar hayatımın tek zıttısın
Ben böyle veda da hiç kalmadım
Unutma kadınım böyle seven aşığı
Ben seni hiç ama hiç unutmadım
Güz dallarımı kupkuru bıraktı
Cennet yeşil diyenler var;
Sessiz sessiz etrafa gülüşlerim
Yalan mı diye soranlara
Cennet kahveye bürünmüş gözlerin
Ört üstünü üşütme bu soğukta
Kafamın içindeki sokakta,
Lambaydın yanıyordun bir şekilde
Bazen bozulup itiyordun karanlığa
Ama bir şekilde yanıyordun işte
Göçen bir serçe ol bana.
Sen her eşsiz parçadan güzelsin
Bir papatyanın yaprağı,
Bir gözün aynası
Bir sözün devası kadar
Beni ben yapan bir şarkıydın
Sevmek zordu kalmak kadar
Ben bir yanında yalnız hissetmedim
Onca insanda dursun yanımda
Ben bir gözlerinde evcilleştim
Gitmekte unutmakta yakışmaz bana
Denizinde intihar ettim
Şiddetli yağmurlu bir gece
Elimde solmuş sararmış çiçeklerle
Karşı yolda gördüm felâketi
Sen miydin şimdi bu derdin sebebi
Her bakışımda ve her görüşümde
Şiirler duygularıma teslim
Duygularımda ki neşemsin
Temellimde bu sevinçli gülüşlerin;
Gözlerinden bir anlık bile düşmesin
Şiirlerimdeki narin dizelersin
Ölüm olmadan ayrılık varsa
İkimize de çok yazık
Bu toprak bildiğimiz namus için
Bize düşen de bir tutam ayrılık
Bir kelebeğin ömrü kadar,
-
Alienated Person
Tüm Yorumlarşiirleriniz çok güzel