Harun Ertaş Şiirleri - Şair Harun Ertaş

İnsan en korktuğu şeyi severmiş;
Gidişin de bir korku,
Ne kadar sevdiğimi yıldızlara sor
Şimdi ise gözlerinde binbir sebep arıyor

Gel kendini evimin çatısındaki,

Gözlerinde ne ümitler yeşeriyordu,
Ne fidanlar filizleniyordu...
Bir orman oluştu içinde
Sen ise aleve verdin ormanı

Kafamda sana yazılan binbir şiir,

Bir gözlerine bakıp, ağlamışlığım var
Bakıp, bakıp onlarca şiir yazdığım geceler
Bir çehren de neşem yatar
Seyredip geçti böyle günler

Ah o kahve gözlerin,

Battığım denize dalıyorum
Kimlerin limanı, sahili
Ben olsaydım boğulmuştum
Nedir ki, hayatın cilvesi

Gözlerine hiçsizce bakıyorlar

Bir vuslat zamanı geçiyorsa bizden
Bilmeni isterim ki sevgilim
Ne toprak ne de hava
Bu yolu çökertmez benden

Gözünde ben bir meşeyim

1 haftaya kalmaz unutursun dedi
Bir mezarlık misali gelirim yanına
Elimde bir demet çiçekle güzelim
Sen kalk ve bu hayatı yaşa

Gittiğin günden beri;

Bir ayyaş alkolüne bağlı,
Gökteki Güneş Ay’ına
Ben ise sevdalıma
Bilmiyorum işte, o kime bağlı?

Özlüyor gibi hissediyorum,

Gönlümdeki sen sokaklarında;
Dolaşa dolaşa virane
Sen bir gel desen de avareydim
Şimdi ise sayende halim bi'çare

Ne bu kin, ne bu gam?

Siyahları gece mi saydın hemen
Her aydınlığa koşuyorsun
Madem öyle isteklerin vardı
Neden beni bir ay gibi peşinden koşturdun

Ölüm, yaşama; akıl ise kalbe

Bazı güzelliklerden mahrum kaldık
Eski neşeli caddelerden
Sen kokan tenimden
Hiç olmadığım kadar mahrum kaldım

Herşeyin ismi değişmiş bu devirde