Her sevmiyorum diyen ciddi mi?
Öyle derken de sevilebilir aslında
Bir gününü anlatıyorsa
Bir de sana kızıyosa seviyordur
Sevmeyeni de bilirim seveni de
Heybemde yazılı onlarca şiir ve hikâye;
İçinde gözlerini aratmayan kelimeler yazıyor
Ben gülüşüne defalarca aşık olurken
Gözlerin beni sarhoş edip öldürüyor
Uzun ve zemini çiçekli bir yol,
Kaç kere öldüm...
Deva dediğim dizlerinin dibinde
Bir gelip sarsan kollarını tekrar
Yine yaşlarım üzerine düşer
Gelmedin... Hiç gelmedin
Yarın gitmesen olmaz mı?
Yanıma bu kadar yakışıyorken
Daha seni bugün düşünüyorken
Böylece gitmek hiç koymaz mı?
Telefonumda ismini silerken
Bir gün çocuklarla dolu olan sokak,
Şimdilerde ise terk edilmiş
Her iç çekişimde tek düşüncemsin
Neşe yoksa artık herşey bizden ırak
Bir çiçek sadece suyla büyümez
Sen bi' sokaksın her gün geçtiğim
Ben ise orada bekleyen taksinim
Gideceğin yere kadar geleyim de
Yine yolum seninle kesişsin
Sen yetiştirdiğim bahçemsin
Sevdiğinde de gider insan
Tıpkı Güneş ve Ay gibi
Belki dahası sen ve ben gibi
Bu sevda da sanki hüzünlü bir roman
Gözlerine sarılınca gözlerim;
Unuttum diyorum insanlara
Sen rüyalarıma girince ilham perim;
Ne mahçup oluyorum etrafa
Bırakki herkese kanıt olsun sevgim
Yalanlarla mı ibaret ediyorsun herkese
Karamsar hayatımın tek zıttısın
Ben böyle veda da hiç kalmadım
Unutma kadınım böyle seven aşığı
Ben seni hiç ama hiç unutmadım
Güz dallarımı kupkuru bıraktı
Cennet yeşil diyenler var;
Sessiz sessiz etrafa gülüşlerim
Yalan mı diye soranlara
Cennet kahveye bürünmüş gözlerin
Ört üstünü üşütme bu soğukta
-
Alienated Person
Tüm Yorumlarşiirleriniz çok güzel