Harun Ertaş Şiirleri - Şair Harun Ertaş

Bir ağaç kaldım seninle
Dallarım kuruk bu sefer
İster sağanaklar değsin
Yine de olmaz bizden

Özlemle yetişmez hiç sevda

Durgun bir nehir gibiyim
Rüzgar esmese de
Derinliklerde akıp giderim
Hiç de bir ümit esmese de

İstediğin kadar git benden

Her seferinde kanıyor gibi
Aşkın gözlerimi açıyor
Aklımda kalan bir şiir sanki
Lüzumsuz gönülden göçüyor
Rüyalarımda kendisi peri masalı
İsmin bir şekilde hala ezberimde

İnsan en korktuğu şeyi severmiş;
Gidişin de bir korku,
Ne kadar sevdiğimi yıldızlara sor
Şimdi ise gözlerinde binbir sebep arıyor

Gel kendini evimin çatısındaki,

Gözlerinde ne ümitler yeşeriyordu,
Ne fidanlar filizleniyordu...
Bir orman oluştu içinde
Sen ise aleve verdin ormanı

Kafamda sana yazılan binbir şiir,

Bir vuslat zamanı geçiyorsa bizden
Bilmeni isterim ki sevgilim
Ne toprak ne de hava
Bu yolu çökertmez benden

Gözünde ben bir meşeyim

1 haftaya kalmaz unutursun dedi
Bir mezarlık misali gelirim yanına
Elimde bir demet çiçekle güzelim
Sen kalk ve bu hayatı yaşa

Gittiğin günden beri;

Bir ayyaş alkolüne bağlı,
Gökteki Güneş Ay’ına
Ben ise sevdalıma
Bilmiyorum işte, o kime bağlı?

Özlüyor gibi hissediyorum,

Gönlümdeki sen sokaklarında;
Dolaşa dolaşa virane
Sen bir gel desen de avareydim
Şimdi ise sayende halim bi'çare

Ne bu kin, ne bu gam?

Bazı güzelliklerden mahrum kaldık
Eski neşeli caddelerden
Sen kokan tenimden
Hiç olmadığım kadar mahrum kaldım

Herşeyin ismi değişmiş bu devirde