Harun Ertaş Şiirleri - Şair Harun Ertaş

Ay Güneş olmasa gece parlar mıydı,
Gözümde sen olmadan parlamıyor
Sonra yerini karanlık alıyor
Ve yine bana doğmanı bekliyorum

İnan bir zambak çiçeğini tanırım

Desem ki Nisanlara;
Konuştuğumuz günlere götürse
Alsa başını zaman
Sevimcim hüznümü örtsee

Desem ki İnsanlara;

Bir adam bekliyor...
Eski, yıkık dökük bir durakta
Yoldan geçenler ne gözle bakıyorlar
Herhalde delidir diyip geçiyorlar

Adamın elinde solmuş çiçekler

Bir bankta oturmak isterdim;
Sabah beş civarı falan
Sonbahar mevsiminde birde
Dökülen yapraklar esintisinde
Seni, hep düşlemek isterdim
Artık havalar soğudu,

Hasret geçti dilimde
Senin adın misali
Seni güzel saymak isterdim
O kelimeden bile eşsizsin

Duvarları ördün karşıma

Bizi birbirimize imtihan tanıyan,
Rabbime sesleniş bu;
Sabrederim 4 mevsimi beklerim
Sonu mutluluksa bu hüzünlü gecelerim

Hala dualarımda onun ismi var

Duydum ki; sen unutmuşsun
Ben tependeki sert buluttum
Sağanaklı yağıyordum;
Ne yolun, ne gözlerim dayanaklı

Şimdi ellere yârsın

Bazen kırılınca gitmek istediğim,
Sığınmak istediğim yerler
Huzurlu hissettiren yerler var
Bunlarda sadece kalbinde saklı

Bir gözünde bin anımsın

Eğme kirpiklerini ıslak ıslak
Bir bülbül uçtu, kalemimde
Konsun bırak evinin çatına
Dili olsa anlatsa figanları keşke

Kimler vardır şimdi aklında—

Ah benim bitmek bilmeyen sevdam
Cebimde tanıdığım bir yabancının,
Yırtık ve buruşuk resmi var
Her baktığımda hiç bozulmuyor bu endam

Ne denli ne de senli bu bahtsızlık