Harun Ertaş Şiirleri - Şair Harun Ertaş

Bir adam bekliyor...
Eski, yıkık dökük bir durakta
Yoldan geçenler ne gözle bakıyorlar
Herhalde delidir diyip geçiyorlar

Adamın elinde solmuş çiçekler

Bir bankta oturmak isterdim;
Sabah beş civarı falan
Sonbahar mevsiminde birde
Dökülen yapraklar esintisinde
Seni, hep düşlemek isterdim
Artık havalar soğudu,

Hasret geçti dilimde
Senin adın misali
Seni güzel saymak isterdim
O kelimeden bile eşsizsin

Duvarları ördün karşıma

Bizi birbirimize imtihan tanıyan,
Rabbime sesleniş bu;
Sabrederim 4 mevsimi beklerim
Sonu mutluluksa bu hüzünlü gecelerim

Hala dualarımda onun ismi var

Bazen kırılınca gitmek istediğim,
Sığınmak istediğim yerler
Huzurlu hissettiren yerler var
Bunlarda sadece kalbinde saklı

Bir gözünde bin anımsın

Eğme kirpiklerini ıslak ıslak
Bir bülbül uçtu, kalemimde
Konsun bırak evinin çatına
Dili olsa anlatsa figanları keşke

Kimler vardır şimdi aklında—

Ah benim bitmek bilmeyen sevdam
Cebimde tanıdığım bir yabancının,
Yırtık ve buruşuk resmi var
Her baktığımda hiç bozulmuyor bu endam

Ne denli ne de senli bu bahtsızlık

Gözlerin benim yıkık dökük evim
Kaç sefer bekledim gelmen için
Ve sen benim en temiz kirim
Yağmurlar bile tanımaz artık saç tellerimi

Her gözlerine gidişim,

Genç yaşımda sevdalandım
19'umda dal gibi tutuldum
Herşey değişiyor zamanla
Bir aşkım durup bitmiyor

Evinin önünde bekliyorum bak

Geçiyor, geçiyor vaatlerden saatler
Dönüyor, dönüyor hiç vazgeçmeden
Benim içimde bir uhde
Senli bir meselem yok

Duvarlara adını kazdım