Harun Ertaş Şiirleri - Şair Harun Ertaş

Sen karanlık gecelerimde
Zemine kafamı yaslayıp
Uykularımı getiren beyaz kuzum,
Rüyalarımda bile sana yer veriyorum

Rüyalarımı bırak düşlerimde bile

Ruhun geziyor sanki odamda
Her gece onunla uyuyor,
Sebepsizce hayaller kuruyorum onunla
Ve hep sırılsıklam aşık olmak istiyorum

Büyü mü sana bu hayranlığım?

Gözlerinde okudum bir mısra,
"Orman, hasretinden alev aldım diyordu;
Ve yağmıyordu bir türlü yağmur"
Birde resimler, anılar yanmış kül olmuştu

Ben aşkından zehir zemberek olurken,

Sigara hiç içmem normalde,
Ağzıma alkol götürmedim hiç
Bırak bu şiir içilmiş bir izmaritin,
Birde içilmiş bir kadehin yerini alsın

Bir yudum alayım yazdığım şiirden

Benim kaderim zaten karalı
Geldiğin de ilk kez gülümsedi gözlerim
Üstüne gidişin hiç bu kadar koymadı
Sonra ne desem de bende kaldı

Buralarda ölsem kâr bana

Ne bir avuntu ne sessiz bir şiir
Yokluğunu bende aratmaz
Saçlarıma siyah karlar yağsa
Yine bilirim hiç gelmeyeceğini

Ben zamanla çabanın ürünüdür derdim

Biliyorum... Ölüm gibi geliyorsun
Bir yanın acı, diğer yanın tatlı geliyor
Bazen zaman geçiyor, hayat son buluyor
Sen bende bir durdun geçmek bilmiyorsun

Masamda hala gözlerin çiçek,

Bir yel esip seni hatırlatıyor
Bilirsin Mart esintisinde tanıştık
O soğuk rüzgar bile içimi ısıtıyor
Yokluğun ise kutup soğuğu

Kıvrım saçların kiraz ağaçlarıydı

Sen anlamazsın geceleri
Bir yıldızı saatlerce beklediğimi,
Sırf kayıp seni dilediğimi
Sen bilmezsin geceleri

Sadakatimi bilmezsin sen

Bir gemi diye tutturmuşum
Bir beyaz gemi diye...
Altı üstü tahtadan kayığa
Fazladan his beslemişim

Bir bankta oturdum, bekledim