Harun Ertaş Şiirleri - Şair Harun Ertaş

Ruhun geziyor sanki odamda
Her gece onunla uyuyor,
Sebepsizce hayaller kuruyorum onunla
Ve hep sırılsıklam aşık olmak istiyorum

Büyü mü sana bu hayranlığım?

Gözlerinde okudum bir mısra,
"Orman, hasretinden alev aldım diyordu;
Ve yağmıyordu bir türlü yağmur"
Birde resimler, anılar yanmış kül olmuştu

Ben aşkından zehir zemberek olurken,

Sigara hiç içmem normalde,
Ağzıma alkol götürmedim hiç
Bırak bu şiir içilmiş bir izmaritin,
Birde içilmiş bir kadehin yerini alsın

Bir yudum alayım yazdığım şiirden

Benim kaderim zaten karalı
Geldiğin de ilk kez gülümsedi gözlerim
Üstüne gidişin hiç bu kadar koymadı
Sonra ne desem de bende kaldı

Buralarda ölsem kâr bana

Biliyorum... Ölüm gibi geliyorsun
Bir yanın acı, diğer yanın tatlı geliyor
Bazen zaman geçiyor, hayat son buluyor
Sen bende bir durdun geçmek bilmiyorsun

Masamda hala gözlerin çiçek,

Bir yel esip seni hatırlatıyor
Bilirsin Mart esintisinde tanıştık
O soğuk rüzgar bile içimi ısıtıyor
Yokluğun ise kutup soğuğu

Kıvrım saçların kiraz ağaçlarıydı

Evin tabanında çatlaklar vardı
Her gün su damlatıyordu
Ne yaptık ne ettik
Bir türlü sızan sudan kurtulamadık

Geleceğim diye sözü vardı

İçimde hiç bitmeyen bir güz var,
Ve hiç bitmeyen sadece karanlık bir gece
Gözüme bakıp belki fark edersin sende,
Ama artık çok mu geç bilemedim bende

Çölde bir göl manzarası görmek gibi;

İyiyim diyordu çiçek,
Toprağı bu kadar harap etmesine rağmen
Dağılmıştı bir toprak parçası, hep bunu diyordu;
"Çiçek anlamayınca, solan ben oluyorum"

Halinden mutluydu çiçek,

Onun gidişi değil,
O değil, hiç birşey değil
Bende kendime unut diyorum
Elimde olmayanı ben silemiyorum

Kalemle çizemem seni