Harun Ertaş Şiirleri - Şair Harun Ertaş

Ben bir şairim
Altı üstü sessiz bir şair
Bir şiirime bir sana sahibim
Gidince umutsuz vaka gibiyim

Karşıdan insanlar sana baksın

Aşk bir savaştır sözde,
Aşık olunca galip gelmek,
Ayrılık sonrası yenilmek gibidir
Ayrılınca ne insan kalır ne de millet

Güvensizlik bombalar başkenti

Siz hiç bir çölün;
Kar beklediğini gördünüz mü?
Ben aşkından yanan çöl olayım
Öylece karımın yağmasını bekleyeyim

Sağ da ölü de olsam gelsin

Kalp bir kafeste dururken
Bir kuş kafeste ölür
Ben kaç kere ölürken
Kafesteyken bile onu düşünürdüm

Sinekler ne garip değil mi?

Ne kadar kırıldığımı yıldızlara sor bir,
Gör bak hüzünden kayıyorlar gökten
Sen gel sık tüm mermileri gönlüme
Daha mı acıtırdı hiç bilmem

Heybemde, sana yazılı aşk şiirleri,

Sana bu dizeleri yazarken;
Belki sen benden çoktan kopacaksın
Bir elmanın dalından koparıldığı gibi
Düşsen bile artık almam seni yerden

Bir mahkemede sanık önündesin;

Ayrılmayalım, sensiz kalmayayım
Mutluluğa da mutsuzluğa da varım
Yeter ki senden kopmayayım
Kül ateşine salmayayım

Ben seni anlayanım

Bu bahtsız gurur sevdada mıydı?
Yoksa sevda mı gururda?
Bir tutam yar saçlarında mıydı?
Yoksa ne arar değil mi saçlarında?

Ben sevdim diye mi oldu bunlar?

Sanki bahşedilmişsin bana, Rabbim'den
Yüzünde binlerce zambak
En güzel hediyesin bana verilen
Gözümde ne başkası ne geçmiş var bak

Gözlerin, güzleri...

Benim başımdaki sevdam,
Taş topraktan da vefalı
Bin acıdan sancılı benim yaram
Bir sana dayalı

Tutkulu bakışlarında sabıkalıyım