Harun Ertaş Şiirleri - Şair Harun Ertaş

Bana bir adım ötedesin
Ama sana ulaşmak imkansız bir mecra
Bir gelip göresim var
Ama bir gökyüzü kadar derinsin

Sana aşkın portresini çizsem,

Gerçekten başkaları var,
Başkalarını özlediğimi sanıyor
Gökte milyarlarca Yıldız varken
Yalnız onu dileyeceğimi hiç anlamıyor

Geceleri yıldızları izlemek gibi

İnsan yanında olmayanı da sevebilir,
Hiç gelmeyecek bir geleceği de
Benim sinemde bir kahve gözleri var
Bir de can veren gülüşü

Gurur diyorlar bana...

Güzel seviyorsun diyor utanmadan
Birde birde gözlerime bakamadan
Ben onun gönül yası yarası
Ah bile nazlanıyor hala bana

Şu sur duvarlarına ulaşıyor

Sen bana bir baktın
Belki sebepsiz gülümsedin
Ben ümittir diye de
Kalbimden ödün verdim

Bahtsız bir kaderde,

Sonra anlıyorsun, herşeyin bittiğini
Ayaklarının sessiz gerildiğini
Hayattan çok sevdiğinin,
Anlıyorsun birgün sessizce gittiğini

Ne kadar çaba, sarf boşa diyorsun

Anlıyorum artık... Anlıyorum
Bana karşı bu sismik hislerini

Ne uzakta ne yakındasın artık
Arafta gibi ama ölmekten daha meçhul

Bir kuyu olsun sevdam
İçinde azda olsa su bulunsun
Terler kanıma karşına dek
O kovayı elimden düşürmem

Hislendim sana bir kere

Her gece gözlerin aklıma gelince anlıyorum;
Gerçi sesini unutmaya başladım
Bunun verdiği hazzı nasıl soğuturum
Ve tekrardan seni anımsıyorum

Ne sen gelmeyi bildin,

Ben bu hayattaki en mutlu mahkumum
Gönlünde tutukluyum
Seni sevmek için girdim bu avluya
Ve çıkmayacağım öyle umutluyum

Bak soğursa evimiz