Harun Ertaş Şiirleri - Şair Harun Ertaş

Bak, tüm kapı ve pencereler kilitli
Anahtar olmak isterim bu derde
Açsan tüm gönül pencerelerini
Barıştırsam seni kendime

Tüm içimi döksem sana;

Başkasının teri ile yaşayacağıma
Razıyım senin hiç işitmediğim kokuna
Güllerden daha güzel kokuyordur
Ve çekmemem başkasının günahını

Ben senin karanlığındaki,

Ben beklerim seni, beklerim
Ölümün canı, yaşın insanı beklediği gibi
Sessiz ama o kadar da istekli
En önemlisi de bir o kadar beklenmedik

Gözlerinde hala bir mısra arıyorum,

Gitmeyecekse çehren düşlerimde
Ben beklerim seni... Beklerim
Biraz gururla biraz özlemle
İçimde avutup seni beklerim

Ne ölü, ne mevsim bu kadar bekler

Eski yaralarımı yaran sensin
İnceden kalına bir yol ki
Kimse de onu özlediğimi
Canımı nakışta diktiğimi bilmesin

Bir gece yarısı çıktım balkona

Onun kokusu sarıyor sokakları,
Onun gülüşü bayram ediyor beni
Ah bir benden gitmeseydi...
Gözümde ne çiçekler açacaktı

Dinmiyor içimdeki rüzgarı,

Aklımda kalan bir aşk şiiri gibi
Ve sendelenir bedenim;
Gözlerim gözlerine sarılınca,
Limanına ulaşır belki beyaz gemim

Lüzumsuz yere bakıyordu gözlerin

Beyaz gemimle denizdeyken
Gördüm kıvrım saçlı bir güzel
Kahve gözlerinde esir kalmak;
Bir düzine hazine sandığına bedel

"Alırım seni" dedim içimden

Kara bir ölüm bastı köyümüzü
Ne şafak ne karanlık sömürüyor bizi
Ben bu halde bile seni düşünüyor,
Sen kimlere beni kötülüyorsun

İnsanın en bariz mülkü canıdır

Sen karanlık gecelerimde
Zemine kafamı yaslayıp
Uykularımı getiren beyaz kuzum,
Rüyalarımda bile sana yer veriyorum

Rüyalarımı bırak düşlerimde bile