Şu dizlerin yatak olsaydı bana
Birde omzun yastık olsaydı başıma
Yıllardır sakalsız dolaşan ben,
Bugünlerde sakal bırakmış hasretinden
Her sevmiyorum diyen ciddi mi?
Öyle derken de sevilebilir aslında
Bir gününü anlatıyorsa
Bir de sana kızıyosa seviyordur
Sevmeyeni de bilirim seveni de
Heybemde yazılı onlarca şiir ve hikâye;
İçinde gözlerini aratmayan kelimeler yazıyor
Ben gülüşüne defalarca aşık olurken
Gözlerin beni sarhoş edip öldürüyor
Uzun ve zemini çiçekli bir yol,
Ben seni küçük bir kağıda sığdırıyorum
Sen beni koca bir hayata sığdıramıyordun
Sendeki sevdaysa
Bendeki sevdanın son damlasıydı
Bir kağıda yazdığım şiir,
Kaç kere öldüm...
Deva dediğim dizlerinin dibinde
Bir gelip sarsan kollarını tekrar
Yine yaşlarım üzerine düşer
Gelmedin... Hiç gelmedin
Yarın gitmesen olmaz mı?
Yanıma bu kadar yakışıyorken
Daha seni bugün düşünüyorken
Böylece gitmek hiç koymaz mı?
Telefonumda ismini silerken
Bir gün çocuklarla dolu olan sokak,
Şimdilerde ise terk edilmiş
Her iç çekişimde tek düşüncemsin
Neşe yoksa artık herşey bizden ırak
Bir çiçek sadece suyla büyümez
Sen bi' sokaksın her gün geçtiğim
Ben ise orada bekleyen taksinim
Gideceğin yere kadar geleyim de
Yine yolum seninle kesişsin
Sen yetiştirdiğim bahçemsin
Sevdiğinde de gider insan
Tıpkı Güneş ve Ay gibi
Belki dahası sen ve ben gibi
Bu sevda da sanki hüzünlü bir roman
Gözlerine sarılınca gözlerim;
Nasıl severdim neticede
Bilirsin sanki içindekini
Karpuzun çekirdeksiz verir
Çekirdekli kısmını ben yerdim
Sonra gittin benden o gün
-
Alienated Person
Tüm Yorumlarşiirleriniz çok güzel