Harun Ertaş Şiirleri - Şair Harun Ertaş

Ne beklemeyi bildim,
Ne de sen sevmeyi
İçimde dolaşan mevsim gibi,
Ne tatlı güz'ü andıran gözlerin

Şimdi solmak mı var dalımda

Hala körü körüne aşıksın
Bir âşık kadar da sevdalısın
Bunu ikimizde biliyoruz
Sözlerin beni hiç yanıltmasın

İnan yaptığım hatalar bile,

Ben ne çelik bir zırhım
Ne de hafif bir yaprak tanesi
Gönül varsa dağ olurum
Gerekirse de bir damla yağmur

Aşk hayatın baharıysa

İnsan evi olarak gördüğüne
Hiç bir şekilde çamur atmaz
O benim en güzeli mimari yapımdı
Tâ ki enkazında kaldığım ana dek

Ne soyut bir tuval

Benim olduğum vakit;
Bana emanettin
Şimdide diyorum ki;
Güzeller güzeli hatunum Allah'a emanetsin

Nasıl seviyorsun diyorlar;

Gözlerinde sonbahar var
Solan yapraklar uçuşuyor içinde
Yağan yağmurlar ne güzel kokuyor
Ve esen rüzgar beni sana bağlıyor

Kimdim ki ben senin gözünde?

İtirazların susturmaz beni
Kaç kere seni anladım,
Hastalığı belirsiz bir çocuğa
Teşhis koyan hekim gibi

İmkansızlıklara yürümeye varım

Herkes çiçeğin üstündeki beyazlığı,
Kar sandı
Çiğ kaplamış çoktan yaprakları
Sevende böyle yanılıyor

Hala ne kadar seviyorsun diye soruyor,

Ayak üstü sohbetlerde bile seni anlattım
Dalda muhabbet kuşu gibi
Her yazdığım şiire betimini kattım
Nafile sonra bıraktım sen gibi...

Hiç bu kadar çaresiz olmadım;

Şu dizlerin yatak olsaydı bana
Birde omzun yastık olsaydı başıma

Yıllardır sakalsız dolaşan ben,
Bugünlerde sakal bırakmış hasretinden