Sen bi' sokaksın her gün geçtiğim
Ben ise orada bekleyen taksinim
Gideceğin yere kadar geleyim de
Yine yolum seninle kesişsin
Sen yetiştirdiğim bahçemsin
Sevdiğinde de gider insan
Tıpkı Güneş ve Ay gibi
Belki dahası sen ve ben gibi
Bu sevda da sanki hüzünlü bir roman
Gözlerine sarılınca gözlerim;
Nasıl severdim neticede
Bilirsin sanki içindekini
Karpuzun çekirdeksiz verir
Çekirdekli kısmını ben yerdim
Sonra gittin benden o gün
Kaç kere sardım kollarımı
Kaç kere kaçtın kollarımdan
Kaç kere buldun kendini
Seni üzen ellerde
Sen hangi yüzle birini arıyorsun
Unuttum diyorum insanlara
Sen rüyalarıma girince ilham perim;
Ne mahçup oluyorum etrafa
Bırakki herkese kanıt olsun sevgim
Yalanlarla mı ibaret ediyorsun herkese
Sonra sileceksin beni
Olacak bunlar, hayatın kanunu
Ben hep seni yazacağım
Hep mi... İnan hep yazacağım
Yani sen dahil üzülme
"Geri gelsen yarım kalmazdık" diyor
Fakat yazık çoktan geç kaldık
Tehlikeli sularda yüzen gemimiz
En diplerde derine battı
Bir kitap gibi geçtin hayatımdan
Karamsar hayatımın tek zıttısın
Ben böyle veda da hiç kalmadım
Unutma kadınım böyle seven aşığı
Ben seni hiç ama hiç unutmadım
Güz dallarımı kupkuru bıraktı
Cennet yeşil diyenler var;
Sessiz sessiz etrafa gülüşlerim
Yalan mı diye soranlara
Cennet kahveye bürünmüş gözlerin
Ört üstünü üşütme bu soğukta
Kafamın içindeki sokakta,
Lambaydın yanıyordun bir şekilde
Bazen bozulup itiyordun karanlığa
Ama bir şekilde yanıyordun işte
Göçen bir serçe ol bana.
-
Alienated Person
Tüm Yorumlarşiirleriniz çok güzel