Harun Ertaş Şiirleri - Şair Harun Ertaş

Baharı bekledim bir mevsim;
Güz bitince yeşerir dedim
Bir Ocak günü dallarım kuruyunca
O zaman ölüme anlam verdim

Ay'ın peşinden Güneş koşar

Ne bir parça ekmek ne bir yudum su
Geçerdi boğazımdan yokluğunda
Soframa tuz bile kâr etmiyordu
Senin o hissiz gidişinden sonra

Bi'çare kaldı bedenim hep yarınlarda

Çevreden ne sözler duydum
Senin o masum aleyhine
Dost bildiklerin diye de
Acı çeke çeke sustum

Sen masum kokulu bir çiçeksin

Saçları, inanın saçlarına betimim yok
Ne sonbahar böyle güçlü,
Ne de bahar bu kadar canlı
Onu bırakacak kadar haddim yok

Saçları... Ve tekrar saçları

Soluk bir camın yansımasındasın
Yollar loş, şarkılarım hüzünlü
Camın hoş ve serin
Canın gönlüm de yârdaşım

Ne şarkılar hatırlatır seni,

Şuan yakın değiliz ama,
Hala sana sadık bir çocuk var
O çocuk sallandığı salıncaktan sıkılmaz
Yıkılmışsa bile aşkından başkasına varmaz

Sen gittin çoktan benden

Ben tarla da filizlemiş Ayçiçeğiyim
Yüzüm bir Güneşime dönük
Beni zifiri karanlıkta bırakıyorsa
Bu onun merhametine kalmış birşey

Sonra geceleri başımı eğip

"Dokunma batar eline"
Diyenlere, inat aldım elime seni
Tâ ki sen kendin kanatana dek
Sahiden "hiç sevmemiş" dedim, o gece.

Toprak atılıyordu üzerime,

Sana ait olmayan toprakta
Akan nehir bile olsan,
Sahip olmadığın, sana ait değildir
Toprak rahatsız olup suyu içine çeker

İster, karanfil, gül, lale ol

Seni kaybetmek, bir devletin çöküşü
Bayraklar yarıya iner gönlümde
Ve sessiz, çaresiz bir adama,
Nasıl hayat verir bir kadının gülüşü

Soruyorlar hiç usanmadan;