Harun Ertaş Şiirleri - Şair Harun Ertaş

Tavana baka baka, ayna olmuştu
Ama baktığımda yansımamı değil,
Seni görüyordum gecenin üçü
Ve bir kalp sancısı kadar acı veriyordu

Gözlerin bana sarılırken gördüm,

Tek derdim sensin
Tebessümün de bu derdin dermanı
Defalarca kırsa da yine gelsin
Kim görür ki bu sebepsiz yarayı

Rüyamda bile görmek isterim

İçin bir gün unutur diye avutur da
Sen nergissen ben toprağınım
Karlar eriyip çiçekler solsa da,
Sevgimdeki beyaz sadakat baki kalır

Sen benim telli turnam

Rüzgar saçını okşadı diye
Sonbaharlara vuruldum
Vurgundum tüm kahvelere
Andırıyorlar diye gözlerini

Gömdün sığ bir çukurda beni

Bazı yap-boz parçaları
Birbirlerini hiç tutmaz
Ya tablo kırıktır
Ya da yap-bozun parçası

Aşk böyle bir şey ya

Onca şiirin sahibi,
Ruhumun zabtı olan kadın
Artık yok inan ne zorluk ne inat
Uğurluyorum seni hak ettiğin türden

Ne sözlerle tanıttım seni aşksızlara

İki şekilde ulaşılamamak var;
Benim çizdiğim tuvalde
Ya fiziksel ulaşılamazsın
Ya da hislerinle

Bir cam var aramızda;

Bir papatya filizleniyordu;
Şu koca yeşil tepede
Güz dönemiydi ama
ihtimal sebepsiz büyüyordu

Sonra karşı dağda,

Herkes seni benden çok sevebilir
Ama kimse seni öylece bekleyemez
İşte ben o bir kimseyim
Gidip gelmediğinde bile kalır, gitmem

Beni öylece vurup bırakma

Kış mevsiminde pencereye oflamak,
Sonra adını yazmak kadar seviyorum
Oysaki silinir bir müddet sonra
Her defasında tekrar yazıyorum

Yaz sıcağında bir gece vakti