Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

“UYU UYU YAT UYU”

“At”lı bir alfabeyle, “karga”lı bir bakışla
“Uyu, uyu” diyerek, yıllarca uyuttular.
Yasaklanmıştı o gün, besmeleyle, hamdele
“Uyu, uyu” diyerek, yıllarca uyuttular.

UNUTMA

İnsanı yoldan çıkaran, biliniz ki tûl-i emel
Kurtuluşun reçetesi, sahih iman, sâlih amel...

24/09/’11

UNUTMA

Ne olur insanoğlu, acze düşmeden uyan!
Başıboş yaşamanın, sonunu gör; bîtap var.(1)
Ta Âdem’den bu yana, her zamanda geçerli!
“Birliktelikte rahmet, ayrılıkta azap var.”

SURİYE’NİN HÂLİ
-Zâlim Esat’a ithaf-

Yerden top ve tüfekle, gökten helikopterle
Yeryüzünde var mıdır, kendi halkını vuran.
Ne kadar zâlim varsa, hepsi kaldı geride

SÜMME HÂŞÂ

Bir hâşâ yetmez ki binlerce hâşâ
Sen, O’nun ilâhı, O senin kulun.
Böyle düşünürsen, ŞİRKE düşersin
Sen, O’nun ilâhı, O senin kulun.

SON NEFES

O cânânın bir tek gözün
Verseler değişmem Şam’a.
Dinlerim her güzel sözün
Pabucumu atsa dama.

SÖMÜRGECİ TAKTİĞİ

“Arap baharı” da ne, öğrenmek istiyorsan
Evi yak, sonra söndür; arkasından yağmala.
Dünden beri hep böyle, ehli küfrün mantığı
Evi yak, sonra söndür; arkasından yağmala.

SORUYORUM SİZE

Gece/gündüz nâzikçe, tatlı/tatlı konuşan
Dilberle sohbet eden, diller bayram etmez mi?
Mızraba gerek var mı, beste sensin, güfte sen?
Seni çalıp, söyleyen, teller bayram etmez mi?

TOKİ’DEKİ ÇİLE

Ev sâhibi etmekti, fakiri/fukarayı
TOKİ’nin bacaları, huzur ile tütmüyor.
Baykuşlar şöyle dursun, yazık diye çatının
Saçağına konup da, serçe dahi ötmüyor.

TÖVBE YÂ RABBİ!

Bugüne dek hayatta, fî'lî/kavlî yaptığım
Mâlâyâni ne varsa; tövbe ettim, vazgeçtim.
Bir işin temelinde, yoksa Hakk’ın rızâsı
Yarama merhem sürse; tövbe ettim, vazgeçtim.