Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

DAĞLAR

Yüz verme zâlimlere, sen sîneni açarak
Şakîlere ne olur, konaklık etme dağlar!
Senin fıtratına ters, yiyip, içip eğlenen
Sâkîlere ne olur, konaklık etme dağlar!

YİNE ÖLÜM ÜZERİNE...

“Bir ucu beşik, bir ucu mezar
Sar sarabildiğin kadar...”

Evet;

ZAMAN ve ÖĞRENCİ

Zaman iyi bir okul, öyle acımasız ki
Vakit geldiği anda, öğrencisin öldürür.
“Vakit nakittir” deyip, serkeşliğe dalarsa
Boşa yeldiği anda, öğrencisin öldürür.

YEŞİL/MÂVİ İÇ İÇE

Bir uçtan öbür uca, Karadeniz sâhili
İstersen çık gökten bak, boydan boya som yeşil.
Toprağı çayır/çimen, geçit vermez ağaçlar
Karayı göremezsin, dağlar, taşlar tam yeşil.

YANMAK GEREK

Canlı/cansız özü candan
Yanmayınca ışık saçmaz.
Atar kendin aşk nârına
Pervane ışıktan kaçmaz.

HANGİSİ ÖNCE
(Bizi 1400 yıl önceye götürüyorsun diyenlere…)

Düşünmeden konuşma, hangisi daha önce
Çıplaklık taş devrinde, tesettür Ortaçağ’da.
Tarihe dön de bir bak, kimler daha gerici?

HAKK’A GELİN!
(nasihat)

Günler yıllara dönüştü, koca ömür geldi, geçti
Şuursuzca dolaşmayın, gelin dostlar Hakk’a gelin!
Çok zor îmânı korumak, harâmiler pek çoğaldı

GÖNÜL ve KIRILGANLIK

Öyle mütevâzi ki, sevdiğini görünce
Yolluk gibi önüne, en çok serilen de o.
Âşık ile mâşûkun, yolu oradan geçer
Birbirini görünce, en çok vurulan da o.

GÖZLERİNDE BİR AN…

Sırılsıklam oldum senin aşkınla
Gönül deryasına dalmaya geldim.
Kovsan dahi senden uzak duramam
Tekrar o kapıyı çalmaya geldim.

HAYAT NE Kİ?

Yaşadığım yeni hayat
Alev ile köz arası.
Bunun adı devr-i fetret
Sukut ile söz arası.