Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

AŞKTA SINANMAK

Delik deşik oldum sevdâ okuyla
Aşka yenik düşmüş kumandanım ben.
Al benim gönlümü misâfir eyle
Bir garip yolcuyum, mihmandârım ben.

GÖNÜL HIRSIZI

Ne yaptıysa biranda, birden bire kendine
Beni hayran bıraktı, gönül çalan can özüm.
Sanki bir pınar suyu, o resmine baktıkça
Birden kalbime aktı, gönül çalan can özüm.

NE OLUR!

İslâm’da olanı, ırkta arama
Sakın haddi aşma, aşma ne olur!
Vahyin iksiriyle dirilt kendini
Kavmin ile şişme, şişme ne olur!

GÖKÇE GÖZLERİN

Elimde değil ki kendine doğru
Çektikçe çekiyor gökçe gözlerin.
Sekiz şiddetinde bir deprem gibi
Sarsıyor, yıkıyor gökçe gözlerin.

EL ELE VERMELİYİZ

İnsanlığa faydalı, güzel işler dururken
Geçirme sen ömrünü, onca dedi/koduyla.
Çek euzü, besmele, bir şey yerken, içerken
Rahman ve Rahim olan, başla Allah adıyla.

GÜZEL BENİM OLMASA DA

-Kara'dan, Karacaoğlan'a-

'Ben güzele güzel derim
Güzel benim olmasa da.'

İRAN’DAN SONRA

“Bahar” adlı, Ortadoğu yangını
Adım/adım, bize doğru geliyor.
Bu durumu, gizlemeye gerek yok
Beşikte ki, çocuk dahi biliyor.

BU NE HÂL?

İyilikle kötülük, değişiyor bir anda
Kafa, kalp elde rehin, ayaklar bu vatanda...

Hanifi KARA

Mühimden de ehem işler dururken
Hayâtım boyunca, boşa yelmişim.
Misâfirhânede bir mukim gibi…
Boş hayaller kurup, düşe yelmişim.

Hayatta yok ise mefkûren, ilken

GÜL
ŞEHRİ
ISPARTA’YA...

Ayazma, Kirazlı, Milas’ı ile
Göller Bölgesi’nin gülü Isparta.