Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

YANMAK GEREK

Canlı/cansız özü candan
Yanmayınca ışık saçmaz.
Atar kendin aşk nârına
Pervane ışıktan kaçmaz.

YİNE ÖLÜM ÜZERİNE...

“Bir ucu beşik, bir ucu mezar
Sar sarabildiğin kadar...”

Evet;

YEŞİL/MÂVİ İÇ İÇE

Bir uçtan öbür uca, Karadeniz sâhili
İstersen çık gökten bak, boydan boya som yeşil.
Toprağı çayır/çimen, geçit vermez ağaçlar
Karayı göremezsin, dağlar, taşlar tam yeşil.

BİRDEN

Benim divâne gönlüm, dal beğenmez bir kuştu
Seni görünce birden, kalbime cemre düştü...

Hanifi KARA

AŞK PINARI

Bu aşka düşeli kör, sağır oldum
Söylenen sözleri duyamıyorum.
Kaç kere yeltendim söylesem diye
Sevdiğimi ona diyemiyorum.

SU DEĞİL

Hakîki tövbe ile, kömür demiri yüler
Kalpteki kiri/pası, silse gözyaşı siler…

OLMAZLAR OLUR OLUR

LEYLÂ MECNÛN’SUZ OLMAZ

Âşık olanlar için, “olmazsa olmaz” kural
Her Leylâ’ya bir Mecnûn, her Mecnûn’a bir Leylâ.
Kalplere Sultan gerek, olsa padişah, kral
Her Leylâ’ya bir Mecnûn, her Mecnûn’a bir Leylâ.

AŞKTA SINANMAK

Delik deşik oldum sevdâ okuyla
Aşka yenik düşmüş kumandanım ben.
Al benim gönlümü misâfir eyle
Bir garip yolcuyum, mihmandârım ben.

KÜFRETME MUM YAK

Deneyerek görelim, yoksa suç tarlada mı?
Tohumun en soylusun, kalbe ek de aydınlat.
Günahın kiri ile, kararmış gönülleri
Bir nazarla ne olur, bir kez bak da aydınlat.

İNTİKAM ve AF

Sâni’nin sanatını, kudretini düşün de
Varlıkta ki hikmeti, fikrederek pişman ol.
Tağûti sistemlerde, sakın ola direnme
Şirk kokan fikirlerden, çarkederek pişman ol.