Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

ZAMAN ve ÖĞRENCİ

Zaman iyi bir okul, öyle acımasız ki
Vakit geldiği anda, öğrencisin öldürür.
“Vakit nakittir” deyip, serkeşliğe dalarsa
Boşa yeldiği anda, öğrencisin öldürür.

YEŞİL/MÂVİ İÇ İÇE

Bir uçtan öbür uca, Karadeniz sâhili
İstersen çık gökten bak, boydan boya som yeşil.
Toprağı çayır/çimen, geçit vermez ağaçlar
Karayı göremezsin, dağlar, taşlar tam yeşil.

YANMAK GEREK

Canlı/cansız özü candan
Yanmayınca ışık saçmaz.
Atar kendin aşk nârına
Pervane ışıktan kaçmaz.

BİRDEN

Benim divâne gönlüm, dal beğenmez bir kuştu
Seni görünce birden, kalbime cemre düştü...

Hanifi KARA

AŞK PINARI

Bu aşka düşeli kör, sağır oldum
Söylenen sözleri duyamıyorum.
Kaç kere yeltendim söylesem diye
Sevdiğimi ona diyemiyorum.

LEYLÂ MECNÛN’SUZ OLMAZ

Âşık olanlar için, “olmazsa olmaz” kural
Her Leylâ’ya bir Mecnûn, her Mecnûn’a bir Leylâ.
Kalplere Sultan gerek, olsa padişah, kral
Her Leylâ’ya bir Mecnûn, her Mecnûn’a bir Leylâ.

SU DEĞİL

Hakîki tövbe ile, kömür demiri yüler
Kalpteki kiri/pası, silse gözyaşı siler…

OLMAZLAR OLUR OLUR

YALNIZLIK

İtilmiş/kakılmışlık, onların yazgısı mı?
Topluluklar içinde, yalnız yaşamak çok zor.
Öyle anlar olur ki, adam gibi adama
Yalnızken yalnızlık ne, yalnıza yalnızlık kor.

GÖNÜL HIRSIZI

Ne yaptıysa biranda, birden bire kendine
Beni hayran bıraktı, gönül çalan can özüm.
Sanki bir pınar suyu, o resmine baktıkça
Birden kalbime aktı, gönül çalan can özüm.

İNTİKAM ve AF

Sâni’nin sanatını, kudretini düşün de
Varlıkta ki hikmeti, fikrederek pişman ol.
Tağûti sistemlerde, sakın ola direnme
Şirk kokan fikirlerden, çarkederek pişman ol.