Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

MİHRAP

Ergenlikle başlar bu mücâdele
Mihrap nefis ile harp mahallidir.
Zâfer or’da başlar, orada biter
Mihrap nefis ile harp mahallidir.

KEŞKE BİLSE

Ağzı olan, uluorta konuşur
Âdap bilmez, erkân bilmez, söz bilmez.
Eğer onu, bir ehline sorsanız
Hedef bilmez, nişan bilmez, gez bilmez.

KENDİNİ ONDA BULMAK

Sevmek güzel birine, âşık olmak değildir
Beklenmedik bir anda, onda kendini bulmak.
Dünden beri bu böyle, sevginin ölçüsü bu
Suçu varsa örtmede, hem kör hem sağır olmak.

KİM MUTLU?

Dilinde zikir ile, her zaman ve mekânda
O gönül kapısını, Hakk’a açanlar mutlu.
Günahkâr olsa bile, ümidini kesmeden
Havf ve recâ kanatla, O’na uçanlar mutlu.(*)

KIŞ GÜNEŞİ

Işığı var, ısısı yok ısıtmaz
Sıcak sanma, kış güneşi aldatır.
Bir ânını tutmaz, diğer bir ânı
Sakın kanma, kış güneşi aldatır.

KOLAY MI?

Her türlü kötülük huy olmuş ona
Adam gibi adam olmak kolay mı?
Âtiyi düşünmez mâziye bakmaz
Adam gibi adam olmak kolay mı?

KONUŞMAK MI SUSMAK MI?

Arkadaş halkasına, yenilerin ekleyip
Tanışmak ihtiyaçsa, dostluk kurmak sanattır.
Belli aralıklarla, hem eşinle, dostunla
Görüşmek ihtiyaçsa, sayabilmek sanattır.

KOVDUK ve KOVULDUK

O; bizleri biz yapan, değerleri bırakıp
Ehl-i küfre uyunca, her kapıdan kovulduk.
Kendimizi bedevî, eli medenî sanıp
Elimizi ovunca, her kapıdan kovulduk.

KİM KİMDİR?

At sürdü doludizgin, hem Toro hem de Tuto(1)
Adı ile değil de, lakabıyla bilinir.
Gömlekçi Hafız ile, Gökşen İmam’da kimdir? (2)
Adı ile değil de, lakabıyla bilinir.

KERBELÂ’YA AĞIT

Âlimler diyârı, Bağdat yanıyor
Her günüm aşûre, her yer Kerbelâ.
Onca Hüseyinler dâr’ın katında
Her günüm aşûre, her yer Kerbelâ.