Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

AŞK ve FERMAN

Elemle karışık aşkın zevkini
Tatmayanlar anlamaz ki sevgilim.
Bir güzelin aşkı ile mest olan
Nâra atıp ünlemez ki sevgilim.

BEN O YÂRİ

Kınasın, tenkit etsin, eller ne derse desin
Sol yanımla değil de, sağduyuyla severim.
Dünden beri bu böyle, ben o yâri her zaman
Bir konumla değil de, sağduyuyla severim.

Şefkatle kucakla bütün milleti
Geniş tut halkanı çâre(siz) siniz.
Gece/gündüz çalış durma ileri
Mâmur et ülkeni çâre(siz) siniz.

Yürü hedefine geri bakmadan

Mâzeret üretip boşa yorulma
Her hâlde her zaman, çâre(siz) siniz.
Hiçbir derde çâre bulamaz isen
O zaman gerçekten, çâre(siz) siniz.

Güzel değerlerin dışına çıkma

CANIM EFENDİM

Huzûr-u mahşerde şefaatinden
Bizi mahrum etme, canım Efendim.
Ne Kâbe’den, ne Ravza’dan, kıbleden
Senden ayrılmasın, yönüm Efendim.

BİR TEBESSÜM

Göz göze gelince yeter ki bir gül
Seni sevdirmeye, tebessüm yeter.
Çeşm-i şehlâ bakan, kara gözlerle
Beni öldürmeye, tebessüm yeter.

ÇABUK GEL CÂNAN!

Var olan canlıya, ab-ı hayat ol
Sular eskimeden, göl yorulmadan.
Güzel oyna rolün, zaman tez geçer
Beden eskimeden, kol yorulmadan.

CAN CANA

Aşk bu işte, Kerem/Aslı misâli
O tutuşa, âşık yana, can cana.
Kâinatta, zî-rûh denen ne varsa
Canım sana, her şey sana, can cana.

ÇEŞM-İ ŞEHLÂ –VI-

Sakın ha geçti deme, ikinci baharında
Aşkı sende solursun, çeşm-i şehlâ bakışlım.
Nefis bir rayihayla, yaydığın o kokunu
Itırdan mı alırsın, çeşm-i şehlâ bakışlım?

CEHÂLET

İnsanı kaşındırsa, kanın emip dursa da
Bit de/pire de bir şey, câhil ise hiç bir şey.
O idrar yolu ile, dışarı atılsa da
Elbet üre de bir şey, câhil ise hiç bir şey.