Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

VUSLATA ERDİR YA RAB!

Sen Gafur’sun, Rahim’sin, lâyık değilsem bile
Hem dünyada, ukbâda, murâda erdir ya Rab!
…İzim denen “dincik”ler, o kadar çoğaldı ki
Doğru yoldan ayırma, sırata erdir ya Rab!

YA ENGELLİ YA ADAY

-Engelliler Haftası nedeniyle-

Şu anın belli değil, yarının şöyle dursun
Ya engelli/özürlü, ya da ona adayız.

YANMAK GEREK

Canlı/cansız özü candan
Yanmayınca ışık saçmaz.
Atar kendin aşk nârına
Pervane ışıktan kaçmaz.

YİNE ÖLÜM ÜZERİNE...

“Bir ucu beşik, bir ucu mezar
Sar sarabildiğin kadar...”

Evet;

YEŞİL/MÂVİ İÇ İÇE

Bir uçtan öbür uca, Karadeniz sâhili
İstersen çık gökten bak, boydan boya som yeşil.
Toprağı çayır/çimen, geçit vermez ağaçlar
Karayı göremezsin, dağlar, taşlar tam yeşil.

ZAMAN ve ÖĞRENCİ

Zaman iyi bir okul, öyle acımasız ki
Vakit geldiği anda, öğrencisin öldürür.
“Vakit nakittir” deyip, serkeşliğe dalarsa
Boşa yeldiği anda, öğrencisin öldürür.

AŞK-I NÂLÂN

Kavrulsun ciğerlerim, Ebu Bekir misâli
Ey Allah’ın habîbi, aşkın beni nâlân etsin!
İçime düşsün cemre, hem yaksın hem kavursun
Mahrum etme garibi, aşkın beni nâlân etsin.

ANNE

Tada tada anladım ki
Şefkât dolu özün anne.
Her an yüklü bulut gibi
Yaş doludur gözün anne.

ÂLÎ MUHAMMED (SAV)

Allah’ın izniyle iki cihanda
Eyle bize himmet, âli Muhammed.
Kur’an’ın övdüğü, en son elçisin
Âlemlere rahmet, âli Muhammed.

ACININ MERKEZ ÜSSÜ
SOMA’YA AĞIT
-kara elmas şehitlerine-

O bembeyaz dişiniz gözünüzde akınız
Sözünüz kara elmas alnınızsa ak ve pak.