Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

CEHÂLET

İnsanı kaşındırsa, kanın emip dursa da
Bit de/pire de bir şey, câhil ise hiç bir şey.
O idrar yolu ile, dışarı atılsa da
Elbet üre de bir şey, câhil ise hiç bir şey.

BİR TEBESSÜM

Göz göze gelince yeter ki bir gül
Seni sevdirmeye, tebessüm yeter.
Çeşm-i şehlâ bakan, kara gözlerle
Beni öldürmeye, tebessüm yeter.

ÇABUK GEL CÂNAN!

Var olan canlıya, ab-ı hayat ol
Sular eskimeden, göl yorulmadan.
Güzel oyna rolün, zaman tez geçer
Beden eskimeden, kol yorulmadan.

DAĞLAR

Yüz verme zâlimlere, sen sîneni açarak
Şakîlere ne olur, konaklık etme dağlar!
Senin fıtratına ters, yiyip, içip eğlenen
Sâkîlere ne olur, konaklık etme dağlar!

ÇEŞM-İ ŞEHLÂ –VI-

Sakın ha geçti deme, ikinci baharında
Aşkı sende solursun, çeşm-i şehlâ bakışlım.
Nefis bir rayihayla, yaydığın o kokunu
Itırdan mı alırsın, çeşm-i şehlâ bakışlım?

ELSÛDE –III-

Gönül gönderime astım ben seni
Sen bayraktan safsın, safsın Elsûde.
Ref eyle de çıkar, beni göklere (*)
Saf Burak’tan safsın, safsın Elsûde.

ELİN KIRILSIN

Silvan şehitlerine ithaf

Kimi yeni evli, kimi nişanlı
Size kurşun sıkan, eller kırılsın.

DÜN’Ü DÖVEMEN
.
Zâlimliğin tutsa hiç acımadan
İhtiyarı dövsen SİN’in dövemen.
Yeter “çağdaş yobaz” boşa uğraşma
Müslüman’ı dövsen DİN’in dövemen.

GAGLIK (*)

Kendi dizginini ele kaptıran
Azın emrindeki çokluğa yazık.
Kargalar keyfinde bülbül kafeste
Hür değil kanarya kekliğe yazık.

GEL DE YAZMA

Ben ne yapsam, bir avrada düştüm ki
İşve bilmez, cilve bilmez, naz bilmez.
Oturup da, iki kelâm edemem
Sohbet bilmez, hitap bilmez, söz bilmez.