Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

MİLLET ÖZE DÖNÜYOR

Uygarlıktan bîhaber, o aydın geçinenler
Medeniyet adına, ne çayırlar dişledi.
Eften/püften şeylerle, bir bahane uydurup
Zavallı milletimi, yıllar yılı haşladı.

NE DESEM?

Methetmeye, kelimler yetmiyor
Güzelistan, şiiristan, Elbistan.
Hayran kaldım, Ceyhan’ının gözüne.
Güzelistan, şiiristan, Elbistan.

OĞUL/KIZ ve TORUN

O Hakk’ın emri ile, gönüllere dikilen
Oğul/kız bir fidansa, torun onun meyvesi.
O öyle ki bir nesli, hem korur hem yaşatır
Oğul/kız bir binaysa, torun onun çatısı.

Ölüm
ve
Ayrılık

Sevenleri birbirinden ayıran
Biri ölüm, bir diğeri ayrılık.

KİM BİLİR?

Ah çekerek hasretinle sînemi!
Döne döne, dağlamışım; kim bilir?
Yıldızların göz kırptığı gecede
Leylâ diye, ağlamışım; kim bilir?

KEŞKE

Eğer kabul etmezse, O kendi diyârına
Sıradan yuvarlanan, keşke bir taş olaydım.
Sevr mağarasında, O’nu korumak için
Oradan yuvarlanan, keşke bir taş olaydım.

KOLAY MI?

Genişçe bir ufuk ferâset yoksa
Olmadan olayı, sezmek kolay mı?
İlmin çırasını güçlü yakmadan
Cehâlete mezar, kazmak kolay mı?

MECNÛN LEYLÂ’SIZ KALDI

Acımadı bir vakit, düşürdü beni nâra
Bu nasıl bir aşkmış ki, benzim sararıp soldu.
Beklenmedik bir anda, kalbime açtı yara
Bu nasıl bir güzel ki, birden gönlümü çaldı.

MEDÂR-I İFTİHÂRIMIZ

Sn. Ramazan AVCI’ya

Edebî kişiliği, güçlü kalemi ile
O, Kahramanmaraş’ın, medâr-ı iftihârı.

İNCİTME
***
Gönül gel seninle sohbet edelim!
Allah’ı seversen kulu incitme.
Fâni olan üç beş günlük dünyada
Yolcuyu seversen yolu incitme.