Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

GÜL/KIZ

Gül toplarken bir kız gördüm
Kız diyor ki, ben güzelim.
Gül diyor ki, ben güzelim.
Gül sepeti, gül kolunda

GÜL KOKULU Hz. MUHAMMED (sav)
(Akrostiş)

G/önlüm sana âşina, dilinden dökülenle
Ü/lfetin özlemişim, gül kokulu Muhammed.
L/âle, sümbül ve nergis, hepsinin karışımı

GÜL GİBİ OL

Büyüklerin ayağına
Gel serilen yol gibi ol.
Settâr olan bir Allah’a
Ver kendini kul gibi ol.

MİLLET ÖZE DÖNÜYOR

Uygarlıktan bîhaber, o aydın geçinenler
Medeniyet adına, ne çayırlar dişledi.
Eften/püften şeylerle, bir bahane uydurup
Zavallı milletimi, yıllar yılı haşladı.

NE DESEM?

Methetmeye, kelimler yetmiyor
Güzelistan, şiiristan, Elbistan.
Hayran kaldım, Ceyhan’ının gözüne.
Güzelistan, şiiristan, Elbistan.

OĞUL/KIZ ve TORUN

O Hakk’ın emri ile, gönüllere dikilen
Oğul/kız bir fidansa, torun onun meyvesi.
O öyle ki bir nesli, hem korur hem yaşatır
Oğul/kız bir binaysa, torun onun çatısı.

Ölüm
ve
Ayrılık

Sevenleri birbirinden ayıran
Biri ölüm, bir diğeri ayrılık.

KİM BİLİR?

Ah çekerek hasretinle sînemi!
Döne döne, dağlamışım; kim bilir?
Yıldızların göz kırptığı gecede
Leylâ diye, ağlamışım; kim bilir?

KEŞKE

Eğer kabul etmezse, O kendi diyârına
Sıradan yuvarlanan, keşke bir taş olaydım.
Sevr mağarasında, O’nu korumak için
Oradan yuvarlanan, keşke bir taş olaydım.

KOLAY MI?

Genişçe bir ufuk ferâset yoksa
Olmadan olayı, sezmek kolay mı?
İlmin çırasını güçlü yakmadan
Cehâlete mezar, kazmak kolay mı?