Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

TÖVBE-İ NASUH -II-

Günah yükü ile geldim kapına
Tövbe-i nasuhla, tövbe yâ Rabbi!
Haddi bulûğumdan bu güne kadar
Tövbe-i nasuhla, tövbe yâ Rabbi!

SÖZ İZİ

Nasıl oldu da oldu, çaktırmadan gizlice
Bakan nasıl baktı ki, “yüzünde göz izi var.”
Canını sıkkın gördüm, gülüm benden habersiz
Bir şey diyen mi oldu, yüzünde söz izi var?

SEN VARSIN

Her türlü rengârenk çiçekler açar
Ovada, vâdide, kırda Sen varsın.
Bir şey dileyince “ol” demen yeter
Havada, denizde, yerde Sen varsın.

SENMİŞİN SENİ BULDUM

Ne yapsam da gönlüme, ben engel olamadım
“Âşık olmayım” dedim, yinede âşık oldum.
Gece/gündüz demeden, belki görürüm diye
Hem aşkla hem de şevkle, gönül kapını çaldım.

ŞÂİRLER YALAN SÖYLER

Abartılı şekilde, kalem, dil önde gider
“Şâirler yalan söyler”, yazdıkları ispâtı.(*)
Nüktedanlıkta mâhir, cinas, imaj ha keza
Muammalı söz söyler, onlar her yerde yiti.

PEYMÂNIMIZ VAR

Sakın bâtıllara rağbet eyleme
Her asra hükmeden fermânımız var.
Başka eczânede ilaç arama
Gönül yarasına dermânımız var.

YÂ İLÂHİ!

Yaratılış sebebini
Bilenlerden eyle bizi.
Huşû ile ol namazı
Kılanlardan eyle bizi.

VAKIFLARIN ÖNEMİ

Vakıf.......: Alıkoyma, hapsetme, durdurma.
Vâkıf.......: Vakıf yapan.
Mevkûf...: Vakfedilen şey
Nâzır.......: Vakfı denetleyen, kontrol eden

TURNALAR

O güzelim sesle, koro hâlinde
Ötmeniz dertten mi, niçin turnalar?
V şeklini alıp, kanat çırparak
Bizim ile doğru, uçun turnalar.

ÜÇ TUZAK (*)

Atalar sözlerini, ne de güzel söylemiş
Uzak durmak gerekli, cıncık, kancık, boncuktan.
İnsanda nâmus/hayâ, İzzet/vakar bırakmaz
Uzak durmak gerekli, cıncık, kancık, boncuktan.