Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

Ölüm
ve
Ayrılık

Sevenleri birbirinden ayıran
Biri ölüm, bir diğeri ayrılık.

OĞUL/KIZ ve TORUN

O Hakk’ın emri ile, gönüllere dikilen
Oğul/kız bir fidansa, torun onun meyvesi.
O öyle ki bir nesli, hem korur hem yaşatır
Oğul/kız bir binaysa, torun onun çatısı.

EFENDİLER EFENDİSİ

Kutlu Doğum Haftası nedeniyle

İzin ver ummâna, ben de dalayım
Efendiler, efendisi Efendim.

DİKEN OLSAM BATMAM

O nâzik bedenin incinir diye
Diken olsam batmam senin eline.
Mevla'm nasip etse ben doya doya
Her gün kollarımı sarsam beline.

GÖZ KADININ ZIRHIDIR

Müspet/menfi ne varsa, hepsi gözünde saklı
Onu türbanından çok, bir tek bakışı korur.
Yürürken/konuşurken, vakarlı/ağırbaşlı
Bir şelâle misâli, haşin akışı korur.

GÜL/KIZ

Gül toplarken bir kız gördüm
Kız diyor ki, ben güzelim.
Gül diyor ki, ben güzelim.
Gül sepeti, gül kolunda

GÜL KOKULU Hz. MUHAMMED (sav)
(Akrostiş)

G/önlüm sana âşina, dilinden dökülenle
Ü/lfetin özlemişim, gül kokulu Muhammed.
L/âle, sümbül ve nergis, hepsinin karışımı

GÜL GİBİ OL

Büyüklerin ayağına
Gel serilen yol gibi ol.
Settâr olan bir Allah’a
Ver kendini kul gibi ol.

ZEVK UÇAR UTANÇ KALIR

Orada geçer akçe, îman, amel, güzel huy
Göç zamanı yaklaştı, hazırlık yapın n’olur.
Cüz-i irâde böyle, duymadıysan bunu duy
Ne ararsa bir insan, sonunda onu bulur.

YETER BANA

Meltem gibi okşayan
Sözlerin yeter bana.
Ayrıca hüzün verme
Nazların yeter bana.