Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

BİZİM
.
Her çiçeğin özünü el yese de
Arı bizim, petek bizim, bal bizim.
Gülistanda kel kargalar ötse de
Gonca bizim, bülbül bizim, gül bizim.

KÖRE NE GÖRENE

Yaşanmış olaylardan, alınmayınca ibret
Tarih ve de hatalar, tekerrür eder durur.
Vicdan dumûra uğrar, insanoğlu kan içer
Katleder keser başı, birde yerlerde sürür.

YÂ MUHAMMED MUSTAFA!

Atmış üç yol boyunca, onca işkencelere
Boyun eğmez bir mertsin, yâ Muhammed, Mustafa!
Öne çıkan beş ismin, Abdullah’la birlikte
Sen Mahmut’sun, Ahmet’sin, yâ Muhammed, Mustafa!

KİM KİMDEN YANA?

Soylu tohum yerine, gençlerin dimağına
Şer tohumu ekenin, yanında yer aldınız.
Sağduyuyla bağdaşmaz, esrarla, eroinle
Kafasını çekenin, yanında yer aldınız.

NE KABİR KAPANIR
NE ÖLÜM ÖLÜR

Öyle bir ırmak ki, her eve uğrar
Ne kabir kapanır, ne ölüm ölür.
Ne yaptın sorulur herhalde bir gün

“DURAN ADAM” MASKARALIĞI
(Yürümeyi ve kalkınmayı bilmezlere…)

Kalkınmayı kıskandı, gezi parkı bahâhe
Marjinal gruplarca, Taksim’im ören oldu.
Sandıktan, ihtilâldan… Ümidini kesenler

DİYELİM ESTAĞFİRULLAH

Hazların en zirvesi, cemâli görmek için
Diyelim hep berâber, gelin estağfirullah.
Günâhın o kirinden, hem de berî olarak
Hem dünyada, ukbâda, gülün estağfirullah.

YAZMASAM OLMAZ

O sevgili dilberi, sînede barındıran
İl’e yazmazsam olmaz, şiirin âlâsını.
Bâd-i sabâ aşkıyla, bülbülü nâlân eden
Güle yazmazsam olmaz, şiirin âlâsını.

MUHABBETULLAH

Bir kişinin öyle ki, sîmâsına baktıkça
Hakk’ı çağırıyorsa, yüzü muhabbetullah.
Bir nazarla o anda, kim ki irşat ederse
O kişinin her sözü, gözü muhabbetullah.

CÂNÂN GEREK

Pîr-i fâni olsam takatten düşsem
Ayağım da sürçse Cânân’sız olmaz.
Alnım kırış kırış, belim bükülse
Bastonla yürüsem Cânân’sız olmaz.