Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

SOYLU DELİ

Uzun lafa gerek yok, yapılanlar ortada
Bil ki insan olarak, “biz hizmet delisiyiz.”
Kimsesize kimseyiz, garip, dul ve yetimin
Gözyaşını silerek, “biz hizmet delisiyiz.”

YÂ RABB! (3)

Düşürme bizleri elden ayağa
Îmansız, Kur’an’sız, yaşatma yâ Rabb!
Âzâ noksanlığı verme bizlere
Îmansız, Kur’an’sız, yaşatma yâ Rabb!

SEVGİN KADAR SEVİLİRSİN

Sev ki sevilesin can-ı gönülden
Sen seversen, sevilirsin sevgilim.
Seven gönül, sevgilisiz olur mu?
Sen seversen, sevilirsin sevgilim.

SOMUNCU BABA (*)
(Kayseri: 1325 – Darende:1413)

Kurmuş dergâhını sarp kayalara
Ruhları arıtır Somuncu Baba.
Feyiz saçar durur dünden bugüne

CÂNÂN GEREK

Pîr-i fâni olsam takatten düşsem
Ayağım da sürçse Cânân’sız olmaz.
Alnım kırış kırış, belim bükülse
Bastonla yürüsem Cânân’sız olmaz.

CANDAN EDERLER

Gereksiz şeylere çok kulak asma
Dedikodu edip, yârdan ederler.
Esrârengiz şeyler kalpte gömülü
Sonra açıklatıp, sırdan ederler.

CEYHAN GÖZLÜM

O sürmeli gözlerle, beni gördüğü anda
Bulgur gibi kaynayan, Ceyhan gözlüm nerdesin?
Gece, gündüz durmadan, aşkın kor aleviyle
Beni her an dağlayan, nâlân gözlüm nerdesin?

AŞKA ÂŞIK

Aradığı aşkı yolun sonunda
Gerçek âşık, gerçek aşkı bulmalı.
Kendisinden geçip tüm benliğiyle
Gerçek âşık, gerçek aşkla dolmalı

BEN SENİ

Aşka âşık; şu gönlümün içine
Silinmez harflerle, yazam ben seni.
Mermere oyulmuş ol yazı gibi
Kalbimin içine, kazam ben seni.

DÖNDÜ DÖNMEDİ -I-

A. Vahap Kocaman'ın şiirine nazîre-

Kış uykusu sonu tekrar yuvaya
Kurtlar, kuşlar döndü; Döndü dönmedi.