Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

VAKIFLARIN ÖNEMİ

Vakıf.......: Alıkoyma, hapsetme, durdurma.
Vâkıf.......: Vakıf yapan.
Mevkûf...: Vakfedilen şey
Nâzır.......: Vakfı denetleyen, kontrol eden

TURNALAR

O güzelim sesle, koro hâlinde
Ötmeniz dertten mi, niçin turnalar?
V şeklini alıp, kanat çırparak
Bizim ile doğru, uçun turnalar.

ÜÇ TUZAK (*)

Atalar sözlerini, ne de güzel söylemiş
Uzak durmak gerekli, cıncık, kancık, boncuktan.
İnsanda nâmus/hayâ, İzzet/vakar bırakmaz
Uzak durmak gerekli, cıncık, kancık, boncuktan.

ÇEŞM-İ ŞEHLÂ BAKIŞLIM -X-

“Canım” dediğin anda, içime cemre düşer
Aşkın ile yakarsın, çeşm-i şehlâ bakışlım.
Nedeni sizce mâlum, her fırsatta kalbime
Ilık ılık akarsın, çeşm-i şehlâ bakışlım.

ÖLÜLER DİRİDE
DİRİLMETEDİR...

Zerreden kürreye olan ne varsa
Kudreti her yerde görülmektedir.
Mal, makam, mevkiyle, amelle değil

İHTİYÂRIN HÂLİ

Yaşım ilerledi tâkatten düştüm
Dizde fer kalmadı gezemez oldum.
Parmak arasında ceviz kırarken
Bir pireyi dahi ezemez oldum.

VAY HALLERİNE

Şu yaşlı dünyanın dört bir yanında
Zûlüm yapanların vay hallerine.
Bizzat eli ile yaptığı puta
Dönüp tapanların vay hallerine.

CANIM MEHMET’İM

Tüm Mehmetçiklere

Süreyya’ya yazsam az gelir adın
Mehmet’im, askerim, kınalı kuzum.

BARIŞLA BARIŞALIM

Barış gelsin ülkeme, yetmez mi dökülen kan?
O ana kuzuları, gonca iken solmasın.!
Kürt/Türk, Çerkez/Çeçen..., bir arada yaşasın
Ne ovada/şehirde, dağda terör olmasın.!

O ve BEN (1)

Bile bile sen hayâle
Gel sarılma gönül boşa.
Nefse uyup el âleme
Gel yerilme gönül boşa.