Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

GÜL/KIZ

Gül toplarken bir kız gördüm
Kız diyor ki, ben güzelim.
Gül diyor ki, ben güzelim.
Gül sepeti, gül kolunda

GÜL KOKULU Hz. MUHAMMED (sav)
(Akrostiş)

G/önlüm sana âşina, dilinden dökülenle
Ü/lfetin özlemişim, gül kokulu Muhammed.
L/âle, sümbül ve nergis, hepsinin karışımı

GÖZ KADININ ZIRHIDIR

Müspet/menfi ne varsa, hepsi gözünde saklı
Onu türbanından çok, bir tek bakışı korur.
Yürürken/konuşurken, vakarlı/ağırbaşlı
Bir şelâle misâli, haşin akışı korur.

ÇEŞM-İ ŞEHLÂ BAKIŞLIM -X-

“Canım” dediğin anda, içime cemre düşer
Aşkın ile yakarsın, çeşm-i şehlâ bakışlım.
Nedeni sizce mâlum, her fırsatta kalbime
Ilık ılık akarsın, çeşm-i şehlâ bakışlım.

İHTİYÂRIN HÂLİ

Yaşım ilerledi tâkatten düştüm
Dizde fer kalmadı gezemez oldum.
Parmak arasında ceviz kırarken
Bir pireyi dahi ezemez oldum.

VAY HALLERİNE

Şu yaşlı dünyanın dört bir yanında
Zûlüm yapanların vay hallerine.
Bizzat eli ile yaptığı puta
Dönüp tapanların vay hallerine.

ÖLÜLER DİRİDE
DİRİLMETEDİR...

Zerreden kürreye olan ne varsa
Kudreti her yerde görülmektedir.
Mal, makam, mevkiyle, amelle değil

CANIM MEHMET’İM

Tüm Mehmetçiklere

Süreyya’ya yazsam az gelir adın
Mehmet’im, askerim, kınalı kuzum.

BARIŞLA BARIŞALIM

Barış gelsin ülkeme, yetmez mi dökülen kan?
O ana kuzuları, gonca iken solmasın.!
Kürt/Türk, Çerkez/Çeçen..., bir arada yaşasın
Ne ovada/şehirde, dağda terör olmasın.!

O ve BEN (1)

Bile bile sen hayâle
Gel sarılma gönül boşa.
Nefse uyup el âleme
Gel yerilme gönül boşa.